Bugün bir arkadaşım, eski bir arkadaşım yazdı ve aslında biraz da olsa dertleştik. Ona ihanet eden eski sevgilisini unutması için kendisiyle konuşmasını ve kendi değerinin farkına varmasını söyledim. Yani mesela örnek verecek olursam onun yüzünden yemek yiyemediğinde “o benim için böyle bir duruma düşer miydi?” veya onun yüzünden uyuyamadığında “o benim için uykusuz kalır mıydı?” diye sorup kendi öz saygısını geri kazanacağı bir alıştırma.
Biliyor musun, yalnız olduğunu söyledi, hiç arkadaşı olmadığını, ben de bana yazabileceğini söyledim ve o da buna sevindi. Sevinmesine ben de sevindim.
Benim bunu yapabileceğim bir arkadaşım yok.
Ve sanırım ona olduğum kadar ben kendime nazik olmazdım.
Ama neden? Çünkü kendimi sevmiyorum.
Ne yaparsam yapayım her şeyde başarısız olacakmışım gibi hissediyorum. İnstagram sayfası açıyorum, kitap içerikleri paylaşmak için ama ne? Kendime o kadar güvenmiyorum ki, başaramayacağımı hissediyorum.
Benden başarılı olarak gördüğüm herkes bende derin bir yara bırakıyor. Hayır, onlar başarılı olduğu için değil içimde böyle bir azim olmadığı için.
Ben kendime bu kadar nazik davranmazdım.
Bazı insanlar ailesiyle iyi geçindiğinde ve sevgilisi olduklarında her şeyin çok daha iyi olacağı kanısına varıyorlar. Onlarla aynı değilim ama hey, bu bende işe yaramıyor!
Neden?
Çünkü kendimi sevmiyorum
Neden?
…
Neden?
…
Niye? Neden? Sorun ne?
…
…
Eğer bulursam, söylerim.
Tamam tamam herkesin bir hayatı var ve herkes sorunlar yaşıyor. Aş artık bunu dediklerini duyar gibiyim veya bunları hisseder ve dile dökersem o zaman bana gelip de “yeter artık can sıkıcı olmaya başladık, anladık kendini sevmiyorsun ve beğenmiyorsun vs vs sus artık”
Başım değil direkt beynim ağrıyor gibi.
Anlayışsızlık resmen
Ama ben kendime ne kadar anlayışlıyım ki?
Bir kez olsun aynaya baktığımda kendi yansımama sevgi dolu bakmadım.
Neden? Denesene bir kere.
Denedim olmuyor. Saçım başım dağınık oluyor evde olduğum için kendi gözüme iğrenç gözüküyorum ve halihazırda ince telli ve gür saçlı olduğum için saçlarım birbirine çok kolay dolanıyor ve bu durum kendimi daha iğrenç görmeme neden oluyor.
Ya duş alamamama ne demeli? Bir duş alabilmem için illa bir hafta veya bir haftadan 2-3 gün daha geçmesi mi gerekiyor? Niye?
Çünkü kendimi hiçbir şey yapmasam bile yorgun hissediyorum.
Bu satırları yazarken yine gözlerim dolmaya başladı.
Yıkanmayınca da kokacağımı bildiğimden kendime bakış açım çok daha farklı olmaya başlıyor.
En ufak şeyi bile yapamıyorum çünkü çok yorgun hissediyorum.
Kendimden tiksiniyorum.
Olduğum halimden tiksiniyorum
Kilomdan, saçımdan, bedenimden kısaca her şeyimden tiksiniyorum.