Yaptığım ve yapacağım her şeyde başarısız olacağımı hissediyorsam başarılı olabilir miyim ki?
Kitap yazmayı deniyorum, henüz 44 sayfa olmuş, ilk zamanlarda sayfalarda yazdıklarım için “belki de ilgi çekici olabilir gayet iyi duruyor” diye düşünürken şimdi dönüp baktığımda saçmalamış olduğumu düşünüyorum. Gayet sıkıcı, yeteneksiz ve hiçbir konuda başarılı olmayacak birisi zaten nasıl kitap yazabilsin ki? Hoş kitabı tutup da ünlü olmak ya da takdir toplamak, para kazanmak amacıyla yazmıyorum sadece içimdeki yazma hissini bastıramadığım için yazıyorum. Ama en sonunda insan biraz da olsa beğenilme ihtiyacı hisseder ya en nihayetinde amacı ne olursa olsun.
Aslında tek sorun bu değil ne zaman bu hisse bir konuda kötü hissetmeye başladığımda kapılıyor olsam da sonrasında bütün bütün beni ele geçiren boğucu bir his ile karşı karşıya kalıyorum. Daha önceleri sorun etmediğim bu olaylar diye cümleye başlamak isterdim fakat daha önceden de bu şekilde düşünüyordum sadece bu kadar yoğun değildi. Sanırım her şeyin tepetaklak olması için birden fazla kötü şey olması yeterli gelir insana. Sadece 2 veya daha fazla olay.
Bu şekilde düşünmeye başladığım anda bunu durdurabilmek isterdim bence dünyanın en iyi yeteneği bu olurdu.
İçinde bulunduğum durumu anlatmak isterdim bir de fakat her anlatmak istediğimde “bu da dert mi” “sen dertler görmemişsin” “bence şuan çalışmıyorsun diye bu şekilde hissediyorsun” “insana meşguliyet de gerekli baksana şu dediklerine” “bence sana rahat batmış” diye söylemler duyacağım diye ağzımı genelde kapalı tutuyorum. Niye benim hissettiğim hisler onların nezdinde önemli olmadığında geçersiz olmalı gibi bir düşünceye kapılıyorlar ki? Sürekli bunu duyduğum için de ister istemez ben de öyle hissetmeye başladığımı söylemekten de geri kalmayacağım. Kendi kendime gerçekten şuan işim olmadığı veya boştayım diye mi hatta ve hatta en kötüsü şımarık olduğum için mi bütün bunlar? Yoksa tamamıyla bunlardan bağımsız mı? Tam olarak istediğim ne? Tam olarak başardığım şeyler ne? 25 yıllık hayatım boyunca doğru yaptığım tek bir şey bile var mı? Onay merciiyim kim? Neyi başarıp başaramadığıma kim karar veriyor?
İçimde susmayan bir ses var ama bunu kime söylesen “ha şu popüler olan hastalık dimi, hepinizde olan hani?” diyorlar.
Veya bir de şey var “ siz gerçekten bunu ilgi çekmek için mi yapıyorsunuz çünkü herkes böyle söylüyor”
Hayır işte, bir başkasını bilemem ama bende olaylar o şekilde ilerlemiyor. Keşke içimdeki ses çok daha insaflı olabilseydi senin varsaydığın şekilde. Hayır o ses de bana ait ve içimdeki bir yan varlığımdan ölesiye nefret ediyor ve benim en ufak hatamda, en ufak üzüntümde ve en ufak başarısızlığımda vücudumda yayılan o tarif edemeyeceğim his ile beraber beni aşağılamaya ve zihnimde dönen o beni derinden yaralayan düşünceler ile beni nefessiz bırakıyor, gardım düşüyor ve en sonunda hareketsiz bir şekilde yerde çökmüş bir şekilde (veya bulunduğum konuma göre bunlar da değişebiliyor) kalakalıyorum. Düşünceler dile gelseydi şayet sen bile şaşkınlıktan ağzını kapatamazdın.
Sürekli olarak bu şekilde olmak ya da sürekli böyle şeyler yazmak elbette benim de hoşuma gitmiyor.