Kisa kesiyorum çünkü başrollere odaklanmak lazım.
Bir sabah Rhett Mia'yi eğitim odasına götürdü. Serin ve kocaman, seslerin yankılandığı ve ufak bir adimda fayanslardan kayıp düşme garantili. Her yer parkur dolu, garipler, yüksekler, inceler ve kalınlar, demir borular, cubuklar, minderle kaplanmış yüksek rampalar
"Benim ne yapmam gerekiyor şimdi?"
Rhett ona döndü. "Susman gerekiyor."
"Ay çok komiksin sen."
"Sus da sana göre bi rampa seçebileyim... Şu kısa olan nasıl? Senin gibi."
*Şu Şam fıstıklı dondurma nasil?*
Bak senin o ana- "pardon?"
"Ne o? Hoşuna gitmedi mi?"
"Ben kısa değilim, uzun olan sensin. Ve şu an tam senin kısa D'n ile karşı karşıya olduğum için ufak bi lafında seni orandan vururum. Ayık ol."
"Hop hop. Benimkiyle bu şekilde konuşamazsın." Sinirlendi.
"Awww, neden? Duyguları mı incinir- ugh!" Rhett onu boynundan tutup sertçe çekti. Erkeklik gururu incinmişti.
"Bak yemin ediyorum acımam sana. Ne o? Sesin kesildi bakıyorum..."
"A-anan..." Boğuk bi şekilde fısıldadı
"Ah- ne dedin? Çok sıktım, sikeyim... Ne dedin sen? Iyi misin?" Hemen bıraktı, Mia bi adım geri çekildi ve tekrar söyledi.
"Anan dedim." Bu sefer dayanamadı. Dakikalarca kovalamaca ve ciddi bir kavga başladı. Mia parkurları kullanarak kaçıyordu, Rhett hemen arkasındaydı. Mia arkasını döndüğü her an Rhett'in gözlerine bakıyordu. Sinirden gözleri simsiyah olmuştu, kaslı kollarıyla ve bacaklarıyla baya hızlı ve evet🫦... Teşvik edici bir şekilde hareket ediyordu. Mia sırıttı. Uyanmış** (aroused) bir sırıtma, Rhett bunu fark etti. Aynı şekilde gülümsedi ve daha da hızlandı. Mia'yi korku saldı.
Bi saatlik koşuş Mia'nın dengesini kaybederek sonlandı, yere düştü. Hayır. Düşemedi. Rhett çoktan atlayıp onu tuttu çünkü mindersiz zemine düşecekti.
"Her şekilde kollarıma düşüyorsunuz hanımefendi..."
"Demek ki kollarınıda huzuru buluyorum bayım..."
