Ah hava yine sıcak, bir Haziran günündeyiz . Yeni eve taşınacağım için mutluyum ama bı o kadar da değilim .
Çünkü artık rahat hissedeceğim bir yerde kalmak istiyorum, sürekli ev değiştirmek yorucu .
Neyse şu eşyaları da kolilere yerleştireyim , ondan sonra uyurum .
Tamam işte bu kadar yarın sabah erken kalkmam gerekicek , nakliyat gelicek.
Alarmı kurup uyudum.
Bip… bip… bip…
Alarm sesi.
Saat: 07:00.
Gözlerini açtım ama hemen kalkmadım. Birkaç saniye tavana bakmaya devam ettim. Düşündüm, düşündüm, yine düşündüm derken ...
Kapı çaldı !
A evet nakliyat , nasıl unuturum. Hemen üzerime birşeyler giyip kapıyı açtım. Eşyaları yükleme işlemi vs.. başlayacak dediler .
Derken nakliye işi de bitti ev bomboş ... Son bir kez baktım
“Yeni bir sayfa,” dedim kendi kendime ama sesim bile tam inanmamıştı sanki.
Sonra kapıyı çektim.
Klik.
Dışarı çıktığımda hava biraz sertti ama temizdi. Taşınma kamyonu çoktan gitmişti. Geride sadece boş bir sokak ve içimde yeni, hafif ama yabancı bir sessizlik kalmıştı.
Telefonu cebime koydum.
Bir an durdum. Sokağın başında bana doğru koşan bir adam vardı, gittikçe yaklaşıyordu derken hızla yanımdan geçti. Ama gözlerimin içine bakarak beni kendine kilitledi o an.
O bakış birkaç saniye sürdü ama sanki daha uzun... sanki biri yanlışlıkla zamanın içinden bir parçayı çekip almış gibi.
Kaşlarımı çattım, arkamı döndüm. Adam çoktan köşeyi dönmüştü. Sokak yine sıradan haline geri dönmüştü. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
"Neyse..." dedim kendi kendime, fazla büyütmemeye çalışarak.
Telefonu çıkardım.
Taksi çağırdım.
Ekranda "yaklaşıyor" yazısı belirdiğinde içimde küçük bir kıpırtı oldu.
"Yeni eve doğru yolculuk başlıyor," dedim kısık sesle.
Bir yandan heyecan vardı, bir yandan da o az önceki bakış... zihnimin kenarına takılmış küçük bir diken gibi duruyordu.
Taksi geldi.
Kapıyı açtım, bindim.
Yeni adres?" dedi şoför.
Söyledim.
Araba hareket etti.
Şehir bu kez daha hızlı akıyordu camın dışında.
Işıklar, insanlar, tabelalar... her şey geride kalıyordu ama içimde garip bir his vardı; sanki biri sadece beni değil, beni takip eden bir şeyi de hareket ettirmişti.
Telefonuma baktım.
Ekran kilitliydi.
Ama bir an... yansımanın içinde, arkamda oturan koltukta sanki bir gölge varmış gibi geldi.
Başımı hızla çevirdim.
Boştu.
Sadece boş koltuk ve hafif titreyen cam.
Şoför aynadan baktı.
"İyi misin?" dedi.
Yutkundum.
"Evet... sadece yorgunum."
Ama içimde bir şey ilk kez netleşmişti:
Bu taşınma sadece bir başlangıç olmayabilirdi.
Ve yeni ev... sandığım kadar "yeni" hissettirmeyebilirdi.