Leila;biraz sessiz konuşmalıyız bizi duyabilirler!
alev;Neden seni görmelerini istemiyorsun?
leila;çünkü ben sadece bazı insanlara iyi görünürüm bazı insanlara ise kötü annenler beni kötü görürse evden gidersiniz fakat ben sizin evden gitmenizi istemiyorum çünkü bana yardım edebilecek bir arkadaşa ihtiyacım var!
Alev;artık hikayeni anlatır mısın ?heyecandan öleceğim!
leila;tamam anlatıyorum.Ben çok küçükken annemi bir büyücü zincir taşı diye bir taşa hapis etmiş ve beni alıp bu eve koymuş siz bu eve taşınmadan önce bu evde kimse oturmadı ben kendim mutfaktaki eski ev sahibinden kalan kırıntılar ile beslendim.Ve ben hiç bir insan görmedim.
Alev;Ne!nasıl yani senin annenin ruhu bir taşın içinde mi?
Leila;evet maalesef ve annemi kurtarmalıyım!
Alev;bu konuda seni destekleyebilirim.Neyse bu gece burada yatıcam annem ceza verdi.İyi geceler.
Leila;iyi geceler.
sabah oldu ve ben hiç kendimde değilim ne yani gece yaşadıklarım gerçek miydi?ufak bir sesle seslendim
”burada mısın?” Ve yanıt geldi “evet alev beni hemen unuttun mu?”aynen bunu duydum hepsi gerçekmiş!
Leila dolabın içinden çıktı ve bana şöyle dedi”günaydın alev”
ben ise şöyle dedim;
kahvaltıya gitmeliyim sanada getirmemi ister misin
leila;evet tabii!
alev;ne istersin yumurta,zeytin,reçel?
leila;bana yumurta yeter
alev;tamam hemen geleceğim.
kahvaltımı yaptım leila’nın kahvaltısında verdim artık eşyalarımı düzenleme vakti!