Bölüm 2 — Kabin Numarası 3
Kamp alanının merkezinde eski bir çan direği yükseliyordu.
Ahşabı yağmurdan kararmış, metal parçaları pas tutmuştu. Direğin etrafındaki toprak ise diğer yerlere göre garip biçimde çamursuzdu; sanki kimse oraya basmaya cesaret edememiş gibiydi.
Ezekiel grubun önünde yürümeye devam ediyordu.
Yüzündeki aynı yapay gülümseme hiç değişmiyordu.
"Öncelikle ortak alanımız..."
Eski bir yemekhaneyi gösterdi.
Çatısındaki tahtaların bir kısmı yenilenmişti.
"Sabah, öğle ve akşam yemekleri burada."
Öğrencilerden biri elini kaldırdı.
"İnternet var mı?"
Ezekiel gülümsedi.
"Doğayla bağlantı kurmanız için internet bağlantımız oldukça zayıf."
Arka taraftan homurdanmalar yükseldi.
"Ciddi olamaz..."
"Üç gün nasıl geçecek?"
"Bittik."
"Hay ananı s###."
---
Grup yürümeye devam etti.
Sağ tarafta iki katlı olmayan, tek katlı uzun bir bina vardı.
Üzerindeki tabelada büyük harflerle yazıyordu:
TUVALETLER
Kızlardan biri hemen yüzünü buruşturdu.
"Lütfen böcek olmasın..."
Başka biri kapıyı araladı.
"..."
"Şimdilik temiz gibi."
---
Birkaç dakika sonra patika hafifçe aşağı inmeye başladı.
Ağaçların arasından berrak bir nehir görünüyordu.
Su kayaların arasından sessizce akıyor, yüzeyinde güneş ışığının zayıf yansımaları titreşiyordu.
Ezekiel durdu.
"Burası Blackwood Nehri. Eğer yüzme etkinliği yapılırsa yalnızca öğretmen gözetiminde suya girilecek."
Tyler arkadaşına dirsek attı.
"Gece gizlice geliriz."
Matt güldü.
"Kesin."
Nate ise nehre baktı.
Su fazla sakindi.
Akıntı vardı ama...
Tek bir balık bile görünmüyordu.
Tek bir kurbağa sesi bile yoktu.
"Bu orman fazla sessiz... İn cin top oynuyor..."
---
Tur devam etti.
Dar yürüyüş yolları...
Kamp ateşi alanı...
Depo...
İlk yardım kulübesi...
Her yer eskiydi ama kullanılabilir durumdaydı.
Yalnızca bir şey dikkat çekiyordu.
Patikaların bazılarında kırmızı boyayla çizilmiş oklar vardı.
Ezekiel bunların yanından geçerken özellikle hızlı yürüyordu.
Kimse soru sormadı.
---
Sonunda grubun önünde uzun bir tahta pano belirdi.
Ezekiel cebinden buruşturulmuş bir liste çıkardı.
Çiviyi düzeltti.
Listeyi panoya astı.
"Şimdi kabin dağılımları."
Kalabalık bir anda panoya üşüştü.
"Ben kimle kalıyorum?"
"Lütfen Tyler olmasın."
"Hayır ya!"
"Yes! Aynı odadayız!"
"Ya ben niye Jeremy ile kalıyorum?!"
İsimler tek tek okunuyordu.
Nate kalabalığın yaklaşmasını bekledi.
İnsanlar dağıldıktan sonra sessizce listeye baktı.
Parmağı aşağı doğru indi.
KABİN 3
Nathaniel Karter
Jacob Vor
Tyler Breeze
Zach Harvard
"..."
Nate yavaşça gözlerini kapattı.
Derin bir nefes verdi.
"Harika..."
Tyler...
Okul basketbol takımının kendini beğenmiş yıldızı.
Jacob...
Koridorda küçük öğrencileri korkutmaktan hoşlanan zorba.
Zach...
Jacob'ın gölgesi gibi dolaşan, her şakaya kahkahalar atan arkadaşı.
"Bahtımı s####."
---
"Ne oldu Karter?"
Tyler omzuna hafifçe vurdu.
"Sanki cenazeye gidiyorsun."
Nate omzunu çekti.
"Bir şey yok."
Jacob sırıtıyordu.
"Endişelenme. Belki seni ilk gece yastıkla boğmayız."
Zach kahkaha attı.
"Belki."
Nate sadece baktı.
Hiç cevap vermedi.
Bu sessizlik, bekledikleri tepki değildi.
Jacob'ın gülümsemesi bir anlığına dondu.
"Ne?"
Nate sakince konuştu.
"Eğer konuşmayı bitirdiyseniz eşyalarımı yerleştireceğim."
Ve yürüyüp gitti.
Arkada üç saniyelik sessizlik oluştu.
Tyler kaşlarını kaldırdı.
"Çocuk bayağı sakin."
Jacob burnundan soludu.
"Sinir bozucu."
---
Kabin 3, kampın diğer ucundaydı.
Ahşap verandasına çıkıldığında tahtalar ayak altında gıcırdıyordu.
Gıcır...
Kapının üzerinde eski pirinçten yapılmış küçük bir plaka vardı.
3
Nate kapıyı açtı.
İçerisi beklediğinden küçüktü.
Dört ranza.
Ortada eski bir masa.
Bir gaz lambası.
Duvara asılmış kamp kuralları.
Pencerenin önünde ince perdeler hafif rüzgârla sallanıyordu.
Odanın içinde eski çam ağacı reçinesiyle karışık nemli tahta kokusu vardı.
Üst ranzalara baktığında durum hemen anlaşıldı.
Jacob çoktan sırt çantasını yatağın üzerine fırlatmıştı.
Yan duvara basketbol takımının bayrağını asıyordu.
Zach ise kendi yatağının etrafına atıştırmalık paketleri, taşınabilir hoparlör ve oyun kartları dizmişti.
Adeta küçük bir kale kurmuşlardı.
Tyler da pencere kenarındaki üst ranzaya spor çantasını bırakırken gülümsedi.
"Üst katlar doldu."
Jacob omuz silkti.
"Geç kalan alt katta yatar."
Nate odanın diğer köşesine baktı.
Boş kalan tek yatak...
Alt ranza.
Valizini sessizce yatağın üzerine koydu.
"İşimi görür."
Zach güldü.
"İtiraz etmeyecek misin?"
"Etsem değişecek mi?"
"..."
Zach cevap veremedi.
Jacob homurdandı.
"Bu çocuk hiç normal değil."
Nate valizini açmaya başladı.
Kıyafetlerini katlayıp dolaba yerleştirdi.
Telefonunu komodinin üzerine bıraktı.
Ardından dövüş kulübünden kalma bandajları dikkatlice çantasından çıkarıp en alt çekmeceye koydu.
Tyler bunu fark etti.
"Dövüş sporu mu yapıyorsun?"
"Küçükken başladım."
"Hangisi?"
"Karma."
Nate ayrıntıya girmedi.
Tyler başını salladı.
"Hıh."
Sonra ilgisini kaybetmiş gibi omuz silkti.
---
Tam o sırada...
Tak.
Koridor tarafından hafif bir ses geldi.
Sanki biri verandaya çıkmıştı.
Dört öğrenci de istemsizce kapıya baktı.
Sessizlik.
Sonra...
Tak...
Bir adım daha.
Kapının altındaki ince boşluktan geçen gölge, sanki birinin kapının önünde durduğunu gösteriyordu.
Jacob seslendi.
"Kim o?"
Cevap gelmedi.
Zach kapıya doğru yürüdü.
Bir anda kapıyı açtı.
Gıcır...
Veranda bomboştu.
Ne sağda biri vardı...
Ne solda.
Rüzgâr hafifçe esiyor, ağaç dalları birbirine sürtünüyordu.
"Şaka yapan biri herhalde." dedi Tyler.
Zach omuz silkti.
"Herhalde."
Kapıyı kapatırken Nate'in gözü verandanın köşesine ilişti.
Nemli tahtaların üzerinde tek bir çamur izi vardı.
Çıplak bir ayağa ait gibi görünen uzun, ince bir ayak izi...
Fakat garip olan, izin yalnızca bir tane olmasıydı.
Devamı yoktu.
Ne geliş izi...
Ne gidiş izi.
Sanki biri tam kapının önüne kadar gelip...
Orada, sessizce yok olmuştu.