Demir'in söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.
"Çünkü seni rahatsız etmeleri hoşuma gitmiyor."
Normalde buna sinirlenmem gerekirdi. Sonuçta beni rahatsız edenlerin başında kendisi geliyordu.
Ertesi gün sınıfa girdiğimde onu aradığımı fark ettim.
Bu düşünce yüzünden kendime kızdım.
Ders arasında cam kenarında dururken biri yanıma geldi.
Demir.
"Bugün sessizsin."
"Sen de."
"Yalan."
İstemeden güldüm.
Demir birkaç saniye bana baktı.
Sonra bakışlarını kaçırdı.
Bu da yeni bir şeydi.
Eskiden gözlerini kırpmadan bana bakardı.
Öğle arasında bahçede otururken birkaç kişi yan masada benim hakkımda konuşmaya başladı.
Sesleri duyuluyordu.
Canımı sıkmıştı ama görmezden gelmeye çalışıyordum.
Birden sandalye sesi geldi.
Demir ayağa kalkmıştı.
Çocuklara doğru baktı.
Hiçbir şey söylemedi.
Sadece baktı.
Bu bile yetti.
Birkaç saniye içinde sustular.
"Demir."
Bana döndü.
"Ne?"
"Sürekli bunu yapmak zorunda değilsin."
Kaşını kaldırdı.
"Ne yapmak?"
"Beni korumak."
İlk kez yüzündeki ifade değişti.
Sanki bir şey söylemek istiyor ama söyleyemiyordu.
Sonunda iç çekti.
"Belki istiyorumdur."
Kalbim yine hızlandı.
Başımı başka tarafa çevirdim.
Demir hafifçe güldü.
"Yüzün kızardı."
"Kapan çeneni."
"Tamam."
Ama gülümsemeyi bırakmadı.
