İnsan bazen hayatını değiştirecek kişiyi tanıdığı anı hatırlamaz.
Ares ise o günü çok net hatırlıyordu.
Çünkü o gün ilk kez patronundan kovulmuştu.
"...Şu kapağa bak Ares."
Patron masaya dosyayı sertçe bıraktı.
"Romantik roman kapağı istedim, sen bana polisiye afişi yapmışsın."
Ares omuz silkti.
"İnsanlar kapağı görünce en azından kitabı merak eder."
"İnsanlar korku filmi sanıp kaçacak!"
Ofiste kısa bir sessizlik oldu.
Patron derin bir nefes aldı.
"Bir hafta izin."
"İzin mi?"
"Aslında ceza."
"Ha..."
Ares bilgisayarını kapatırken mırıldandı.
"İkisi de maaşlıysa sorun yok."
Patron başını iki eli arasına aldı.
"Çık."
"Çıkıyorum."
"Koşarak."
Ares gülümseyerek ofisten çıktı.
Şehrin en sevdiği yanı buydu.
Kimsenin kimseyle ilgilenmemesi.
Kalabalığın içinde kaybolabiliyordun.
Köşedeki eski sahafı görünce içeri girdi.
Eski kitapların kokusunu seviyordu.
Çünkü eski kitaplar yeni insanlardan daha dürüst gelirdi.
Rafların arasında dolaşırken yaşlı adam seslendi.
"Yeni gelenler sağ tarafta."
"Teşekkürler."
Ares gelişigüzel bir kitap çekti.
Tam yerine koyacakken başka biri aynı kitaba uzandı.
İki el aynı anda kapağa dokundu.
"...Pardon."
Ares elini çekti.
Karşısındaki kız da aynı anda geri çekildi.
Sessizlik.
Kız kitabı aldı.
"Sen bak."
"Yok, sen al."
"Gerçekten."
"Ben zaten kapağını beğenmemiştim."
Kız kaşını kaldırdı.
"Kitabı kapağına göre mi yargılıyorsun?"
Ares güldü.
"Hayır. Kapağını ben daha iyi yapardım."
İlk kez kızın yüzünde küçücük bir tebessüm oluştu.
"Özgüven mi bu?"
"Meslek hastalığı."
Kız kitabı kolunun altına sıkıştırdı.
"İyi çalışmalar o zaman."
"Sağ ol."
Ve yürüyüp gitti.
Ares arkasından bakmadı.
Çünkü onun için sıradan bir karşılaşmaydı.
Kasaya geldiğinde yaşlı sahaf gülümsedi.
"O kız."
"Ne olmuş?"
"Bu ay dördüncü kez aynı kitabı almaya geldi."
"Niye?"
"Hiç satın almıyor."
Ares güldü.
"Garipmiş."
"Belki de kitabı değil..."
Yaşlı adam cümleyi tamamlamadı.
"Boş ver."
Ares kitabını alıp dükkândan çıktı.
Telefonu titreşti.
Patronundan mesaj vardı.
"Masanda bir dosya unuttun. Yarın al."
Ares cevap yazacakken cebindeki kitaptan ince, sararmış bir zarf yere düştü.
Zarfın üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
"Bu mektubu bulan kişiye..."
Ares etrafına baktı.
Sahafa dönüp zarfı vermeyi düşündü.
Sonra merakına yenildi.
Zarfı cebine koydu.
Ve yürümeye devam etti.
O an bilmiyordu.
Hayatını değiştiren şey, Nehir’le tanışması değil...
O mektubu cebine koymasıydı.
