Bölüm 2 — Yan Daire
Gamze, taşınmasının üzerinden bir hafta geçtiğinde apartmana alışmaya başlamıştı. En çok da yan komşusu Kaan’a.
İlk günkü mesafeli tavrı kaybolmuştu. Artık karşılaştıklarında kısa kısa konuşuyor, bazen kapının önünde dakikalarca sohbet ediyorlardı.
Kaan’ın garip bir huyu vardı.
Gündüzleri neredeyse hiç dışarı çıkmıyordu.
Bir akşam Gamze marketten dönerken onu apartmanın girişinde gördü.
“Sen dışarı mı çıkıyorsun?” diye sordu.
Kaan gülümsedi.
“Evet. Neden?”
“Bilmem. Seni hep evde görüyorum.”
“Evimi seviyorum.”
Gamze güldü.
“Evde oturup ne yapıyorsun bütün gün?”
“Uyuyorum.”
“Gündüz mü?”
Kaan cevap vermeden önce kısa bir an durdu.
“Gece uyuyamıyorum.”
Gamze bunu garip buldu ama üstelemedi.
O gece elektrikler kesildi.
Apartman tamamen karanlığa gömüldü.
Gamze telefonunun ışığını açıp kapısının önüne çıktığında Kaan da kendi kapısından çıktı.
“Sen de mi korktun?” diye sordu Gamze.
“Korkmam.”
“Ben de korkmadım zaten.”
Kaan güldü.
Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.
Bir şey yere düşmüştü.
Gamze merdivenlere yöneldi.
Kaan kolundan tuttu.
“Dur.”
“Neden?”
Kaan aşağıya baktı.
“Önce ben bakayım.”
Gamze şaşkınlıkla ona baktı.
“Niye?”
Kaan birkaç saniye sustu.
“Çünkü…”
Sesi kısıldı.
“Orada birinin olduğunu duyabiliyorum.”
Gamze kaşlarını çattı.
“Ben hiçbir şey duymuyorum.”
Kaan ona baktı.
İlk kez yüzünde korkuya benzeyen bir ifade vardı.
“Ben duyuyorum.”
Ve aşağıdan ikinci bir ses geldi.
Bu kez daha yakından.
Bir nefes sesi.
