Bölüm 9 – İlk Gün
Mira, o gece neredeyse hiç uyuyamadı.
Telefonunu eline alıp Burak'ın attığı son mesaja tekrar baktı.
"Eve vardığında haber ver."
Mesajın üzerinden saatler geçmişti. O ise hâlâ gülümsemekten kendini alamıyordu.
Hayatında ilk kez biri, ona bu kadar güzel ve özenle yaklaşmıştı. Gösterişli sözler söylemiyor, büyük vaatlerde bulunmuyordu. Ama attığı her küçük adım, Mira'nın kalbine dokunuyordu.
Telefon yeniden titredi.
Saat henüz yediyi bile göstermiyordu.
Burak:
"Günaydın sevgilim."
Mira'nın yüzü istemsizce kızardı.
"Sevgilim..."
Bu kelimeyi kendi için ilk kez okuyordu.
Parmaklarını ekranda gezdirdi.
"Günaydın."
Mesajı gönderdikten sonra birkaç saniye düşündü.
Sonra yeniden yazmaya başladı.
"Bunu söylemek garip geliyor."
Burak'ın cevabı gecikmedi.
"Bana da. Ama çok güzel hissettiriyor. "
Mira telefonu göğsüne bastırıp gözlerini kapattı.
Belki de mutluluk, tam olarak böyle bir histi. Mutluluktan havaya uçacak gibi hissediyordu.
Kampüse geldiğinde Burak her zamanki yerindeydi.
Onu görünce ayağa kalktı.
İkisi de birkaç saniye ne yapacağını bilemedi.
Dün birbirlerine hislerini açık açık ifade etmişlerdi.
Bugün ise ilk kez sevgili olarak karşı karşıya duruyorlardı.
"Günaydın prensesim" dedi Burak.
"Günaydınlaar."
İkisi de aynı anda gülümsedi.
Burak elini uzattı.
"Yürüyelim mi?"
Mira sessizce elini onun elinin içine bıraktı.
Parmakları birbirine değdiği an ikisi de aynı anda birbirine baktı.
Burak hafifçe güldü.
"Ellerin buz gibi."
"Heyecanlandım, ondan olabilir"
"Ben de heyecanlayım ama ellerim bu kadar soğuk değil." Mira gülümsedi. Bu şirin çocuğu yiyecekti.
İlk kez ikisi de bunu saklamaya çalışmıyordu.
Öğle arasında kampüsün bahçesinde otururken yanlarından geçen birkaç arkadaşları onlara bakıp gülümsedi.
"Çok yakışıyorsunuz, tebrik ederim"
Mira utançla başını eğdi.
Burak ise gülümsemekle yetindi.
Arkadaşları uzaklaşınca Mira dirseğiyle hafifçe Burak'a dokundu.
"Off bütün okul gördü, kesin arkamızdan konuşacaklar."
"Bırak konuşsunlar, biz birbirimize uzun uzun bakalım."
"Nasıl bu kadar rahat olabiliyorsun? "
Burak gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.
"Rahat olmayalım mı?" Şakayla karışık sorusu Mira'yı afalattı.
"Rahat olalım da ne bileyim. Bu tarz şeylere alışık değilim, garip hissettiriyor."
"Garip hissetme sevgilim, insanların birlikte görünmesi kadar normal bir şey yok."
Mira, bu cümleyi duyunca gözlerini kaçırdı. 'Sevgilim'
Kalbi yine hızlanmıştı.
--------
Dersler bittikten sonra kampüsün çıkışına doğru yürürlerken Burak aniden durdu.
"Bir dakika."
"Noldu?"
"Bekle, hemen geleceğim."
"Nereye gidiyorsun?"
"Biraz bekle güzelim."
Mira merakla Burak'ın arkasından baktı.
Burak yolun karşısındaki çiçekçiye girmişti.
Kısa bir süre sonra elinde tek bir papatya ile geri döndü.
Mira şaşkınlıkla çiçeğe baktı.
"Buket alacak kadar zengin değilim."
dedi Burak gülerek.
"Ama bugün çiçeğime onun kadar güzel olmayan bu papatyaları almak istedim."
Mira papatyayı eline aldı.
"Papatya mı?" Heyecanla çıkan sesine hakim olamadı.
"Evet güzelim, tanıştırayım papatya." Burak hafif bir kahkaha attı.
"Yerim seni ama ne gerek vardı ki?"
"Gül alacaktım ama çok iddialı olur diye papatya aldım."
"Neden papatya peki?"
"Papatya daha samimi, daha naif. Güzelliğinize daha hoş eşlik eder diye düşündüm."
Mira bu sözler karşısında hayran hayran Burak'a baktı ve daha sonrasında papatyalarını kokladı.
"Hayatımda aldığım en güzel çiçek."
"Gerçekten mi?"
"Evet çünkü bu benim için bir ilk."
Burak, o an Mira'nın o güzel, ışıldayan gözlerinden kendini alamadı, uzun uzun baktı.
Akşam hava hafiften serinlemeye başlamıştı.
Otobüs durağına geldiklerinde Burak yine ilk onun otobüse binmesin bekledi.
Mira otobüse binmeden önce dönüp ona baktı.
"Burak."
"Efendim?"
"Her şey için çok teşekkür ederim."
"Ne için?"
"Bana kendimi değerli hissettirdiğin için."
Burak birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça gülümsedi.
"Asıl ben teşekkür ederim."
"Neden ki hiçbir şey yapmadım?"
"Hayatıma geldiğin için." Mira ufak bir tebessüm etti. Bu çocuk hayatına girdiğinden beri yüzünden güller eksilmiyordu.
Otobüs durağa yanaşırken, Burak Mira'sına son kez uzun uzun baktı. Mira'da Burak'ına baktı. Gülümseyerek "Otobüs geldi, ben ufaktan gideyim" dedi.
Burak hafifce gülümseyip " Sen ufaktan git bakalım" dedi.
Mira, Burak'ın onun cümlelerine sevecenlikle karşılık vermesine karşın minik bir kahkaha attı.
Mira cam kenarına oturur oturmaz elindeki papatyaya baktı. Sonra camın ardında ki bu güzel papatyaların sahibine döndü.
İncecik bir çiçekti.
Belki başkaları için sıradandı.
Ama onun için... Bir ilişkinin ilk hatırasıydı.
Mira o gün bunu bilmiyordu.
Ama o papatya, yıllar sonra bile atmaya kıyamayacağı şeylerden biri olacaktı.