Chanyeol ile Baekhyun’un ayrılığının üzerinden sekiz ay geçmişti.
Kimse tam olarak neden ayrıldıklarını bilmiyordu.
Arkadaş grubu ilk başlarda ikisini de ayrı ayrı çağırmaya çalışmıştı ama bu sonsuza kadar sürdürülemezdi. Sonunda herkes pes etti.
“İkiniz de yetişkinsiniz. Aynı ortamda bulunabilirsiniz.” Bulunabiliyorlardı.
Konuşmadan.
Gülümsemeden.
Sadece birbirlerini yok sayarak.
14 Ocak, Jongin’in doğum günüydü.
Restorana ilk gelen Chanyeol oldu. Masanın en ucuna oturup telefonuna gömüldü.
Kapının açılma sesiyle başını kaldırmadı.
Ta ki tanıdık kahkahayı duyana kadar.
Baekhyun.
Her zamanki gibi herkese sarılıyor, yüksek sesle şakalaşıyor, sanki sekiz ay önce hayatının aşkını kaybetmemiş gibi davranıyordu.
“Yer kaldı mı?”
Sessizlik oldu.
Tek boş sandalye Chanyeol’un yanındaydı.
“Şansına küs.”
Kyungsoo’nun alaycı sesiyle herkes güldü.
Baekhyun sadece kısa bir nefes verdi.
“Problem değil.”
Oturdu.
İkisinin kolu neredeyse birbirine değiyordu.
Ama aralarında kilometreler vardı.
***
Akşam boyunca herkes konuştu.
Sadece onlar konuşmadı.
Ne zaman Chanyeol bir şeye uzansa Baekhyun elini çekiyordu. Ne zaman Baekhyun güldüğünde istemsizce Chanyeol ona baksa, göz göze gelmeden hemen başka tarafa dönüyordu. Arkadaş grubunun çoğu bunu fark etmiyor gibi davranıyordu.
Çünkü herkes biliyordu. Hâlâ bitmemişti.
“Bir fotoğraf!”
Sehun telefonu kaldırdı.
“Herkes yaklaşsın.”
Baekhyun istemeden Chanyeol’a biraz daha yaklaştı. Omuzları birbirine değdi.
Sekiz ay sonra ilk fiziksel temas.
İkisi de aynı anda irkildi. Fotoğraf çekildi.
Kimse fark etmedi ama Chanyeol’un yumruğu masanın altında sıkılmıştı.
Baekhyun ise nefesini tutmuştu.
***
Gece sonunda herkes mekândan çıkarken yağmur başladı.
“Arabası olmayan benimle gelsin!”
Jongdae bağırdı.
“Ben Sehun’la geliyorum.”
“Ben taksi çağırırım.”
Herkes bir yerlere dağıldı.
Geride sadece iki kişi kaldı.
Chanyeol ve Baekhyun.
Aynı sundurmanın altında. İlk kez gerçekten yalnız. Dakikalarca sadece yağmurun sesi vardı.
Sonunda Baekhyun sessizce konuştu.
“İnsanlar hâlâ bizi yakıştırıyor.”
Chanyeol gözlerini yoldan ayırmadı.
“Fark ettim.”
“Rahatsız ediyor mu?”
“Evet.”
Baekhyun başını eğdi.
“Beni değil.”
Bu cümle Chanyeol’un bütün savunmasını delip geçti.
Aylarca içinde tuttuğu öfke tek bir soruya dönüştü.
“O zaman neden gittin?”
Baekhyun gözlerini kapattı.
Çünkü asıl ayrılık sebeplerini hiç konuşmamışlardı.
Sadece susmuşlardı.
Ve bazen iki insanı ayıran şey kavga değil…
Söylenmeyen cümlelerdi.