Neden olmuyordu, neden üzülemiyordum? Evet annemi bir çırpıda unutmuştu ama o benim babamdı. İçimde en ufak bir üzüntü belirtisi yoktu sadece... Rüyamda annemin elinde gördüğüm o çiçekler. Lavinia, ölüm çiçeği olarak adlandırılan o çiçek. Efsanelere göre o çiçeği taşıyan kişiler en kısa sürede vefat ediyordu. İnsanlar onun lavinia olduğunu bile bile neden alırdı ki? Peki annem, neden rüyamda onunda ellerindeydi? Bu bir işaret miydi? Mumlar, onların alakası neydi?
Bunlar kafamı karıştırırken üvey annemin dibimde bittiğni gördüm. "NE DİKİLİYORSUN BURADA AMBULANS ÇAĞIRSANA APTAL" dedi. Garip ama hiç eşi ölmüş gibi değilde sanki bir sette rol yapıyormuş gibiydi. Ağlasam mı, sinirlensem mi bilemedim. Herşeyi bir yana atıp ambulansı aradım
YAZARIN GÖZÜNDEN
Ece'nin ambulansı aramasından 20 dakika sonra ambulans gelmişti. Babası hastahaneye yetişemeden vefat etmişti. Aras'ın bunu duyması ile bayılması bir olmuştu. Sahi neydi acı? Acı sadece sevdiklerimizi kaybettiğimiz zaman mı ortaya çıkardı? Acının yaşamımıza kattığı şey neydi? Neden günlerce acı çekebiliyorken günlerce gülemiyoruz? Acının sonu var mıydı? Eğer varsa Ece'nin ki neden hala devam ediyordu? Aynı anda iki acı birden çekebilir miydi?
Ece SARAN
Akşam hastahaneden eve döndükten sonra Burak'ta bizde kaldı ve uyuduk. Sabah cenazeye gitmek için uyanıp yola çıktık. Babaannemim bizi gördüğü anda yanımıza gelip sarılarak ağlaması bir oldu. "Kuzularım benim, küçük bebeklerim bu yaşta hem yetim ve hem öksüz kaldılar. Ben öleydimde bu çocuklar ne yetim kalaydılar ne öksüz kalaydılar"dedi ve bunun karşılığnda Aras hemen 'Babanne artık kimse ölmesin ben dayanamıyorum" dedi. Onun bu lafı aklıma o gün o adamın söylediği şeyi getirdi
"Senin sonunda annenin ki gibi olucak, senin sonunda annenin ki gibi olucak, senin sonunda annenin ki gibi olucak" hayır Ece öyle birşey olmaycak annenin söylediği gibi; korkmayacaksın, güçsüzleşip kaybetmeyeceksin, sen kazanacaksın Ece sen kazanacaksın. Sen çok güçlüsün Ece, korkmak yok sen çok güçlüsün. Biz kazanacağız Ece biz. Hadi Ece başarırsın sen annenin küçük ama güçlü bebeğisin.
içimden kendimi toparlamaya çalışırken üvey annemi gördüm timsah göz yaşları ile ağlıyordu. Babanemin onu görmesi ile bağırması bir oldu "ÇIKARIN ŞUNU GÖTÜRÜN O BENİM OĞLUMUN ÖLÜSÜNÜ GÖRMEYİ BİLE HALETMİYOR" Dedi. Haklıydı çok haklıydı, değil babamın ölmesinin üzerinden 1 ay geçmesini beklemek daha babam gömülmeden yeni biri ile evlilik planları kuruyordu. Babanem onlarla uğraşırken Burak'ın bana gel şeklinde elini salladığını gördüm. Onun yanına gitmek için bizimkilerin yanından sessizce ayrıldım.
Burak UZUNOĞLU
Ece'yi yanıma çağırdım çünkü onunla artık konuşmak zorundaydım. O geceyi hatırlıyorum daha 16 yaşındaydı. Elektrikler kesilmiş annesi mum getirmeye gittiğinde geri dönmemiş. O ise merak edip gittiğinde annesini kanlar içinde yatakta görmüş. Ve kendi kendine konuşurken duyduğuma göre orada başka biri daha varmış ona birşeyler söylemiş. Ne söylemiş bilmiyorum ama bu onu çok korkutmuş galiba. İnsan içine çıkmaktan korkuyor. Bunun farkındayım ama o kabullenemiyor bir türlü. Geçen gün sırf Aras parti verdi diye parti bitene kadar odasından çıkmamıştı.
"Not defterimi aldığını biliyorum"
"Ne?"
"Adın Burak değil mi? Geçen gün not defterimi aldığını biliyorum"
"Özür dilerim Ece ama neden yaptığımı açıklamama izin verir misin?" Dedim kendimi hazır hissetmiyordum ama beni yakalamıştı sonuçta yapabilecek birşey kalmamıştı.
"Açıkla" dedi keskin bir dille
"Yani... Bunu uzun zamandır seninle konuşmak istiyordum... Nasıl diyebilirim? Annenin öldüğü eve o günden sonra tekrar gitmeni istiyorum açıkçası"
"Neden" dedi işte buna hazır değildim hemde hiç ama gerçeği söylemek zorundaydım.
Ece SARAN
"Ben geçen gün oraya gitti-"
"Sen nasıl benim evime girebiliyorsun ya!"
"Yanlış anladın Aras'ta vardı o sırada ben senin odana girdim yani aslında Aras ile odaları bölüştürmüştük annenin odası ile senin odana ben oturma odası ile kendi odasına bakıcaktı neyse ben ilk senin odana girdim ve dolapları karıştırdım neyse o sırada yatağının üstünde birşey buldum ama dokunmadım çünkü senin adın yazıyordu üzerinde"
"Gidelim" dedim bir anda. Afalladı ama yine toparladı ve arabaya geçti aslında gitmeyi düşünmüyordum. Ama nedense yatağın üzerine bana ait birşey olduğunu duyunca hemen gidesim gelmişti.
...
Eve gelmiştik yola çıkmadan önce Aras'a durumu özetleyen bir mesaj atmıştım. Kapının önünde duruyordum çünkü girmekten çok korkuyordum. Birden omuzumda bir el hissettim bu Aras'ın eliydi.
"Abi"
"Tek girmeyi düşünmüyordun herhalde canım kardeşim"
"S-sen neden cenazede değilsin"
"Seni yalnız bırakacağımı düşünmüyorsun herhalde değil mi?"
Birden gözlerim doldu. Bu hayatta ondan başka kimsem kalmamıştı ve ondan birşey saklamayacaktım. Herşeyi ona anlatmaya karar verdim. Her ne olursa olsun onun arkamda duracağına adım gibi emindim ama nasıl anlatacaktım. Yüzünü dahi görmediğim bir adam geldi ve bana 'Seninde sonun anneninki gibi olucak' dedi mi deseydim. Herşeyi en baştan anlatmaya karar verdim.
...
"Sonrada siz geldiniz uyandığımda hastahanedeydim zaten"
Aras'ın gözleri dolmuştu. Ben onun üzülmesine dayanamazdım. Gidip ona sarıldım belli bir süre sarılı kaldık.
"Ecee"
"Efendim"
"Boğulucam bırak artık beni" Gülerek geri çekildim.
"O değilde Burak nerede?"
"Dışarıda, sen rahat rahat konuş diye dışarı çıktı"
"Anladımmmmmm"
"Neyse hadi gel şu mektubu aç bakalım"
"Tamam"
Güzel kızıma,
Güzel kızım nekadar büyümüşsün tamda annenin gençliği gibisin. Oda en az senin kadar güzeldi. Ahhhhh ne kadar güzel günlerdi. Ta ki babam dediğin o adamla evlenene kadar yurt dışında görevde idim bir gün annen aradı Murat 'yardım et beni evlendirecekler' dedi. Elim ayağıma dolaşmıştı ne yapacağım diye düşünüp duruyordum. O sırada annen tekrar aradı ve 'Murat n'olursun yardım et' dedi. Görevi yarım bırakamazdım eğer bıraksaydım Türkiye'ye dönememe cezası alacaktım. Ama ben anneni bırakamazdım da görevi bitirip Türkiye'ye döndüğümde herşey için çok geçti. Annen o adamla evlenmişti ve bir oğlu vardı. Annen birgün bize gelmişti ben de o gece eve alkollü gelmiştim aramızda ne geçti bilmiyordum sabah kalktığımda annen yanımdaydı. O uyanmadan evden çıkıp gittim. Bir ay sonra hastahanedeyken anneni gördüm ağlıyordu ne olduğunu sorduğumda hamile olduğunu söyledi onun için kötü bir haberdi ama benim için dünyanın en mutlu haberiydi. Benim bir çocuğum olacaktı hemde sevdiğim kadından. O gece hiç uyumamıştım sabaha kadar senin ile neler yapacağımızı düşünmüştüm. Aradan 3 ay geçti telefonuma bir mesaj geldi annenden 'kızmış' yazıyordu. Benim bir kızım olacaktı annesine benzesin istiyordum öylede oldun güzel kızım annene o kadar benzedin ki arada sana hediye alırdım annene verirdim annende sanki kendi almış gibi gösterirdi ama olsun çok mutlu olurdun çok tatlıydın annen her anının videolarını atardı bana görevden çıkınca o videoları izler yorgunluğumu atardım. Yanında olamasamda ben seni hep çok sevdim güzel kızım. Annenin katili benim en büyük düşmanım Mahir Kavas kimlikte kendini ölü göstermiş ama aslında yaşıyor. Ve bu zorlu görevimde seninde yanımda olmanı istiyorum. Eğer benimle birlikte annenin katilini bulmak istiyorsan bir kağıda evet yazman yeterli olur. Görüşürüz güzel kızım seni çok seviyorum
~Baban
Babam mı? Annemin katili yaşıyor mu? Benim de sonum annem gibi mi olacak? Babam kim? Bunca yıl baba dediğim adam babam değil mi?
Şimdi anlıyordum annemin bana aldığı ve babamın (Babam sandığım adamın) anneme 'sen bu kadar parayı nereden buldun' diye azarladığı hediyeleri aslında biyolojik babam alıyormuş. Demek ki annem sürekli bana seni seviyorum babacığım diye çektirdiği videoları ona yolluyormuş.
Peki kim bu adam? Neden yıllar sonra ortaya çıktı? Peki annemin katili neden beni de öldürmek istiyor? Babamı nasıl bulacağım?
Tüm bu sorular aklımı karıştırırken Aras'ın bir kağıda birşeyler yazdığını gördüm.
Kabul ama abimde olucak babacığım
~kızın
Aras'a birşey diyemedim haklıydı annemin katilini bulmak onunda hakkıydı. Aynı babadan olmasakta o benim abimdi. Onu herşeyden çok seviyordum şimdi ise birlikte bir yola giriyorduk ve bu yoldan annemizin katilini bularak çıkıcaktık.
Bir dahaki bölümde görüşmek üzere