Sokak lambasının cılız, sarı ışığı salonun eski perdesinden sızıp duvardaki çatlakları yüzüme vuruyordu. Mutfak tezgahına yaslanmış, elimdeki bayat ekmek dilimine bakarken evin içindeki o ağır sessizliği dinliyordum. Annemle babamın gidişinden sonra bu eve çöken o sessizlik, bir daha hiç gitmedi. Cenaze günü kapı önünde "Biz her zaman arkanızdayız" diye boynumuza sarılan o akrabalar, sanki toprağın altına sadece annemle babamı değil, insanlıklarını da gömmüş gibi birer birer yok oldular. Kimse "Bu iki çocuk ne yer, ne içer?" demedi, bizi bir başımıza bıraktılar. Geriye sadece bu dört duvar, ödenmesi gereken faturalar ve benim omuzlarıma binen koskoca bir hayat kaldı.
Daha 19 yaşındayım. Yaşıtlarım üniversite sınavlarını, kampüs hayatını ya da gezip tozmayı planlarken, benim aklımdaki tek şey yarınki vardiyada ne kadar fazla mesaiye kalabileceğim. Ama tüm bu yükün arasında beni ayakta tutan, pes etmemi engelleyen tek bir nedenim var: Yan odada, eski ranzanın alt katında derin bir uykuda olan 8 yaşındaki kardeşim Burak.
Adımlarımı parmak uçlarımda basarak odasına doğru ilerledim. Kapıyı hafifçe aralayıp içeri süzüldüm. Burak, battaniyesine sıkı sıkıya sarılmış, dünyanın tüm kötülüklerinden habersiz uyuyordu. Yatağın kenarına ilişip saçlarını hafifçe okşadım. İçimden bir kez daha aynı yemini ettim: “Seni kimseye muhtaç etmeyeceğim aslanım. Bu evde, babamın bıraktığı gibi, başımız dik yaşayacağız.”
