Taksinden merkezin önünde inerken bile hala sövüyordum.
"Allah belanı versin!" derken birine çarptım.
Çarptığım kişinin yüzüne bile bakmadan "Pardon" dediyerek yoluma devam ederken arkamdan biri kolumu tuttu.
"Ne oldu? Bozulmuşuz galiba?" Dedi beni yolda bırakan angut.
"Yok canım onu nereden çıkardın?"
"Bilmem öyle içimden geldi" dedi pis pis sırıtarak.
Kolumu ondan kurtarıp yoluma devam ederken bu seferde önüme geçti.
"Tamam özür dilerim"
Sorgulayıcı bakışlarımı üzerinde gezdirdim
"Neden?"
"Ne neden?"
"Neden özür diliyorsun?"
"Seni yolda bıraktığım için"
"Hımm bana bir kahve ısmarla barışalım" dediğimde beni onayladı ve koşarak uzaklaştı.
Ama bu ona sövemeyeceğim anlamına gelmiyordu...
