Bölüm 9: Fırtına Öncesi Sessizlik
Yalıya vardıklarında saat gece yarısını çoktan geçmişti. Zeynep, elindeki sararmış zarfı çalışma odasındaki masanın üzerine, tam da Emre'nin günlerdir incelediği belgelerin ortasına bıraktı. Zarfın içindeki o isimler, sadece bir geçmişin izleri değil, gelecekte kopacak büyük bir fırtınanın da habercisiydi.
Emre, çalışma koltuğuna otururken kravatını gevşetti. "Zeynep," dedi düşünceli bir tavırla, "bu listedeki isimler öyle sıradan insanlar değil. Babamın eski ortakları, hatta bazıları şu anki yönetim kurulunda." Gözlerini Zeynep'e dikti. "Bu savaşa girdiğimizde, sadece geçmişle değil, şu anki hayatımızla da yüzleşmek zorunda kalacağız."
Zeynep, masanın diğer ucundan Emre'ye doğru yürüdü. Adımları yere sağlam basıyordu. "Biraz daha durmak istemiyorum," dedi, sesi odayı dolduran bir kararlılıkla çınlayarak. "Bunca yıl sustum, kaçtım. Ama artık değil. Babamın o gece bana bırakmak istediği miras, bu gerçeğin ta kendisi." Emre'nin ellerini tuttu. "Biliyorum zor olacak, Emre. Ama bu yükü tek başıma taşımayacağımı bilmek, bana ihtiyacım olan tüm cesareti veriyor."
Emre, Zeynep'in gözlerindeki o sönmeyen ateşi gördü. Karısına sımsıkı sarıldı. "Öyleyse başlıyoruz," dedi. "Yarın sabah ilk iş, şirketin hukuk danışmanıyla özel bir görüşme ayarlayacağım. Bu hamleyi yapacaksak, kusursuz olmalı." İkisi de biliyordu ki; bu sessiz gecenin sabahı, hayatlarının en büyük mücadelesinin başlangıcı olacaktı.