15. Bölüm: Yeniden Başlangıç (Mutlu Son)
O gergin gecenin üzerinden geçen haftalar, ikisi için de adeta bir arınma dönemi olmuştu. O gün Zeynep'in sarf ettiği o acı dolu sözler, aslında aralarındaki tüm buzları eriten, kalplerindeki gizli duvarları yıkan son kıvılcımcıktı. Emre, Zeynep'i kaybetme korkusuyla yüzleşmiş, Zeynep ise sevginin her türlü belirsizliğe değer olduğunu anlamıştı.
Sürpriz Haber
Aylar sonra, her şeyin yoluna girdiği, huzur dolu bir bahar sabahı...
Zeynep, mutfakta kahvaltı hazırlarken elindeki test sonucuna bakıyor, gözlerinden süzülen yaşlar bu kez mutluluğun ta kendisini temsil ediyordu. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Arkasından gelen kolların sıcaklığıyla irkildi; Emre, uykulu ama sevgi dolu gözleriyle ona sarılmıştı.
Emre: (Gülümseyerek boynuna bir öpücük kondurdu) "Günaydın güzelim. Sabah sabah bu mutfaktaki bu heyecan da ne?"
Zeynep: (Titreyen elleriyle arkasını döndü, elindeki küçük testi Emre'ye uzattı) "Emre... Biz... Artık üç kişiyiz."
Emre, uzatılan teste baktıktan sonra donakaldı. Gözleri sevinçle parıldadı; aklından binbir duygu geçerken, aniden Zeynep'i belinden tutup havaya kaldırdı ve kahkahalarla etrafta döndürdü.
Emre: (Mutluluktan ne diyeceğini bilemeyerek) "Gerçekten mi? Zeynep, bu... Bu hayatımın en güzel hediyesi!"
Zeynep: (Kollarına sımsıkı sarılıp güldü) "Evet, gerçek. Artık hiçbir yere gitmiyorum. Biraz daha durmak istemiyorum dediğim o günlerin ne kadar geride kaldığına inanamıyorum."
Mutlu Son
Akşam güneşinin, salonun penceresinden içeri süzülen altın sarısı ışıkları altında, ikisi de koltuğa yan yana oturmuşlardı. Emre'nin eli sevgiyle Zeynep'in karnının üzerindeydi.
Geçmişteki tüm kırgınlıklar, fırtınalar ve gözyaşları geride kalmıştı. Şimdi ellerinde, sabırla ve inatla kurdukları o masalsı gelecek vardı. Zeynep başını Emre'nin omzuna yasladı, içindeki minik canın ve yanındaki adamın sıcaklığıyla derin bir huzur çekti içine. Hayat, onlara nihayet hak ettikleri en güzel mutlu sonu vermişti.