Ada gece boyunca birkaç kez uyandı.
Her seferinde telefonu kontrol etti.
Ama gizemli numaradan yeni bir mesaj gelmemişti.
Bu durum onu rahatlatması gerekirken daha da meraklandırıyordu.
Çünkü artık bunun basit bir şaka olmadığını düşünmeye başlamıştı.
Sabah uyandığında gözlerinin altında hafif morluklar vardı.
Aynanın karşısında durup iç çekti.
"Harika..."
Kahvaltı sırasında dedesi gazeteyi okurken Ada düşüncelere dalmıştı.
"Bugün planın ne?"
"Bilmem."
"Arkadaşlarınla buluşmayacak mısın?"
Ada gülümsedi.
Kasabaya geleli sadece birkaç gün olmuştu ama dedesi bile yeni arkadaşlarını öğrenmişti.
"Muhtemelen buluşuruz."
"İyi."
Dedesi çayından bir yudum aldı.
"Gençken kurulan dostluklar kolay unutulmaz."
Ada bunun üzerine bir şey söylemedi.
Ama nedense bu söz aklında kaldı.
Öğlene doğru telefonu çaldı.
Aras arıyordu.
Ada bu kez daha hızlı açtı.
"Ne oldu?"
"Bugün sesin daha mutlu geliyor."
"Sen de bugün daha az sinir bozucusun."
"Bu bir iltifat mı?"
"Hayır."
"Ben öyle kabul ediyorum."
Ada güldü.
Aras da güldü.
Son birkaç gündür aralarında oluşan rahatlık ikisini de şaşırtıyordu.
Normalde Ada insanlara bu kadar hızlı alışmazdı.
Ama Aras'ın yanında her şey doğal hissettiriyordu.
O gün grup sahildeki küçük kafelerden birinde buluştu.
Mina çoktan gelmişti.
Selin yine telefonuyla uğraşıyordu.
Ege ise her zamanki gibi yüksek sesle konuşuyordu.
"Bugün bir oyun oynayacağız."
Herkes aynı anda ofladı.
"Yine mi?"
"Evet."
"Ege, geçen sefer rezil olmuştuk."
"Bu daha eğlenceli."
Ada merakla baktı.
"Nasıl bir oyun?"
Ege sırıtınca kimsenin içi rahatlamadı.
Oyun basitti.
Herkes sırayla telefonundan bir soru okuyacak ve cevap verecekti.
İlk birkaç soru normaldi.
En sevdiğin renk?
Hayalindeki şehir?
En komik anın?
Derken sıra Selin'e geldi.
Telefonuna baktı ve sırıttı.
"Ooo..."
"Ne oldu?" dedi Aras.
Selin boğazını temizledi.
"Soru şu."
Herkes ona döndü.
"Şu an burada bulunan biriyle bir gün geçirmek zorunda olsan kimi seçerdin?"
Bir anda masada sesler yükseldi.
"Saçma soru."
"Geç."
"Başka seç."
Ama Selin kararlıydı.
"Kurallar kurallardır."
Sıra Ada'ya geldiğinde herkes ona bakıyordu.
Ada yüzünü buruşturdu.
"Neden bana bakıyorsunuz?"
"Çünkü sıra sende."
Ada gözlerini devirdi.
Bir an düşündü.
Sonra omuz silkti.
"Sanırım Mina."
Mina zafer kazanmış gibi ellerini kaldırdı.
"Beklenen cevap."
Sıra Aras'a geldi.
Aras birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra rahat bir şekilde cevap verdi.
"Ada."
Masadaki herkes aynı anda bağırdı.
"OHHHH!"
Ada'nın yüzü kızardı.
"Ne?"
Aras gülüyordu.
"Sorunun cevabını verdim."
"Ege de vardı."
"Ege ile bir gün geçirmek istemiyorum."
"Teşekkür ederim kardeşim."
Kahkahalar yeniden yükseldi.
Akşam olduğunda grup dağıldı.
Ada sahil boyunca tek başına yürümeye başladı.
Deniz sakin görünüyordu.
Gökyüzünde yıldızlar yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.
Tam o sırada telefonu titreşti.
Kalbi istemsizce hızlandı.
Ekrana baktı.
Bu kez mesaj Aras'tandı.
Aras:
"Bugün utanmış gibiydin."
Ada hemen cevap yazdı.
Ada:
"Alakası yok."
Aras:
"Var."
Ada:
"Yok."
Aras:
"Var."
Ada:
"Çocuksun."
Aras:
"Sen de inatçısın."
Ada istemeden gülümsedi.
Mesajlaşmaları birkaç dakika daha sürdü.
Sonra telefon tekrar titreşti.
Bu kez başka bir bildirim geldi.
Ada'nın gülümsemesi yavaşça kayboldu.
Gizemli numara yeniden yazmıştı.
Mesaj çok kısaydı.
"Aras'a güveniyorsun."
Ada'nın nefesi kesildi.
Mesajın devamı birkaç saniye sonra geldi.
"Peki ya güvenmemen gerekiyorsa?"
Ada ekrana donup kaldı.
Bu kişi sadece onu değil...
Aras'ı da biliyordu.
Ve bu ilk kez gerçekten korkutucu hissettirmişti.
5. Bölüm Sonu ❤️📱🌙
Devamı gelsinmi?