Zil çaldığında sınıf yavaş yavaş dolmaya başladı.
Kumsal, yerdeki kâğıda hâlâ bakıyordu.
Ege ise kâğıdı avucunun içinde sıkıca tutuyordu.
“Bunu kim bıraktı?” diye sordu.
Kumsal başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
“Biri seni takip ediyor olabilir.”
“Ege…”
“Ne?”
“Lütfen bunu burada konuşmayalım.”
Kumsal’ın sesi o kadar ciddiydi ki Ege daha fazla soru sormadı.
Kâğıdı cebine koydu.
Ders başladı.
Ama Ege’nin aklı öğretmenin anlattıklarında değildi.
Arada bir Kumsal’a bakıyordu.
Kumsal da önündeki deftere bir şeyler yazıyordu.
Bir süre sonra Ege fark etti.
Kumsal’ın yazdığı şey dersle ilgili değildi.
Defterin köşesine aynı cümleyi tekrar tekrar yazıyordu.
“Beni unutma.”
Ege’nin kalbi bir anda hızlandı.
Bu cümleyi daha önce görmüştü.
Çocukluğundan kalan bulanık bir anının içinde…
Kumsal’ın ağladığı bir gün.
Yağmur.
Bir otobüs durağı.
Ve Kumsal’ın elini bırakışı.
Ege gözlerini kapattı.
Bir görüntü daha geldi.
Küçük Kumsal ona bir şey uzatıyordu.
Ege onu almaya çalışıyordu.
Sonra biri uzaktan bağırıyordu.
Ve görüntü bir anda kayboldu.
“Ege?”
Öğretmenin sesiyle kendine geldi.
“Efendim hocam?”
“Dersi dinliyor musun?”
“Evet.”
Sınıftan birkaç kişi güldü.
Ege başını önüne eğdi.
Ama artık bir şeyden emindi.
Hatırladığı anılar tesadüf değildi.
Birbirlerinin hayatından çıkarılmalarının arkasında bir sebep vardı.
Ve o sebep her neyse…
Kumsal hâlâ ondan korkuyordu.
Ders bittiğinde Ege hemen Kumsal’ın yanına gitti.
“Kumsal.”
Kumsal çantasını kapatırken durdu.
“Ne oldu?”
“Çocukken yağmur yağan bir gün var mıydı?”
Kumsal’ın eli bir anda durdu.
Ege bunu görünce devam etti.
“Bir otobüs durağı.”
Kumsal yavaşça başını kaldırdı.
Gözleri Ege’ninkilerle buluştu.
“Hatırladın…”
Ege’nin kalbi hızlandı.
“Ne oldu o gün?”
Kumsal birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra çantasını omzuna taktı.
“Bunu şimdi konuşamam.”
“Neden?”
“Çünkü o günü hatırlarsan…”
Kumsal sustu.
“Ne?”
Kumsal gözlerini kaçırdı.
“Beni neden bıraktığını da hatırlarsın.”
Ege olduğu yerde kaldı.
“Ben seni bırakmadım.”
Kumsal ona baktı.
Gözlerinde kırgınlık vardı.
“Biliyorum.”
Sonra sınıftan çıktı.
Ege ise arkasından bakarken tek bir şeyi düşünüyordu.
Demek ki yıllar önce yaşananların hikâyesini sadece Kumsal değil, kendisi de unutmuştu.