Bölüm 7 – Küçük Bir Adım
Hafta sonuna iki gün kalmıştı.
Okulun koridorları her zamankinden daha hareketliydi. Bir yandan sınav tarihleri konuşuluyor, bir yandan kulüp kayıtları yapılıyordu.
Ben ise dolabıma kitaplarımı yerleştiriyordum.
"LARAAA!"
Sesin sahibini tahmin etmek zor değildi.
Nehir.
"Ne oldu yine?"
"Bir şey olmadı."
"E niye bağırıyorsun?"
"Canım istedi."
Gözlerimi devirdim.
"Bir gün beni kalpten götüreceksin."
"O kadar yaşlı değilsin."
İkimiz de gülmeye başladık.
İlk teneffüste Ege'yle bahçeye çıktık.
"Hava güzel."
"İstanbul için şaşırtıcı."
"Kesin öğleden sonra yağmur yağar."
"Sen hava durumu musun?"
"Biraz."
Ege omzuma hafifçe vurdu.
Tam o sırada yanımızdan Kaan geçti.
"Selam."
"Selam."
Arkasından da Demir yürüyordu.
Bu kez ilk kez bana bakıp hafifçe başını salladı.
Ben de aynı şekilde karşılık verdim.
Hepsi buydu.
Ama Nehir bunu uzaktan görmüştü.
Yanımıza gelir gelmez kaşlarını kaldırdı.
"Ooo..."
"Ne 'ooo'su?"
"Bir şey yok."
"Nehir."
"Tamam sustum."
Ama gülümsemesini hiç bozmadı.
Dersler bitince eve döndüm.
Çantamı odama bıraktım.
Tam üzerimi değiştirecekken telefonum titredi.
Demir
Demir: Müsait misin?
Mesajı görünce istemsizce durdum.
Daha önce bana hiç böyle yazmamıştı.
Ben: Evet.
Yaklaşık otuz saniye sonra cevap geldi.
Demir: Bir şey soracağım.
Ben: Sor.
Karşı taraf yazıyor...
Sonra yine durdu.
"Yine mi?"
Telefonun ekranına bakıp gülmeye başladım.
Nihayet mesaj geldi.
Demir: Sence insanlar neden bizi yakıştırıyor?
Soruyu okuyunca birkaç saniye cevap veremedim.
Tam da aklımdan geçen şeyi sormuştu.
Ben: Hiçbir fikrim yok. Bence gereksiz.
Cevap hızlı geldi.
Demir: Bence de.
Ardından ikinci mesaj...
Demir: Rahatsız oluyorsan söyle.
Kaşlarımı çattım.
Ben: Yok. Sadece komik geliyor.
Demir: Bana da.
Konu orada kapandı.
Ama ilk kez okul dedikodusu hakkında konuşmuştuk.
Akşam saat dokuz civarı Mina görüntülü aradı.
"Anlat."
"Daha 'alo' demedim."
"Anlat."
Kahkaha attım.
Bugün olanları tek tek anlattım.
Mina dikkatlice dinledi.
"Bak..."
"Hı?"
"Size hâlâ arkadaş bile denmez."
"Zaten değiliz."
"Ama eskisi kadar yabancı da değilsiniz."
Bu cümle üzerine düşündüm.
Haklıydı.
Eskiden birbirimizi sadece aynı okulda okuyan iki kişi olarak görüyorduk.
Şimdi ise...
Ara sıra mesajlaşıyorduk.
Ders konuşuyorduk.
Bazen de gereksiz konular açılıyordu.
Telefonu kapatmadan önce Mina gülümsedi.
"Bir şey hissediyorum."
"Yine mi?"
"Evet."
"Neyi?"
"Bu hikâye daha yeni başlıyor."
Ben de gülüp telefonu kapattım.
Yatağa uzandım.
Tam ışığı kapatacakken telefonuma yeni bir bildirim düştü.
Demir mesaj gönderdi.
Demir: Garip gelebilir ama...
Mesajın devamı gelmedi.
Ekranda sadece şu yazıyordu:
Demir yazıyor...
Ve ben, ne yazacağını merak ederek telefonu elimde sıkıca tutuyordum.
— Bölüm 7 Sonu —