Bölüm 8

Kapının ardına geçtiklerinde, Elif ile Deniz kendilerini tuhaf bir yerde buldular. Dışarıdaki ormanın sesleri tamamen kaybolmuştu. Ne kuş ötüşü vardı, ne de rüzgârın hışırtısı. Sanki dünya, bir anda nefesini tutmuş gibiydi.Duvarları yüksek taşlardan oluşan dar bir geçitteydiler. Her taşın üzerinde farklı işaretler vardı; kimi dalgaya benziyordu, kimi oka, kimi de göz sembolüne. Geçit, ilerledikçe dallanıyor, sağa sola kıvrılıyor ve sonsuz bir labirente dönüşüyordu.Deniz derin bir nefes aldı. “Burası… sessizlik labirenti olmalı.”Elif, korku ile heyecan arasında sıkışmıştı. “Ya çıkışı bulamazsak?”Deniz onun elini sıktı. “Birinci sınavda korkunun üzerine yürüdük. Burada da sessizliğin içindeki doğru sesi bulmalıyız.”İlerlemeye başladılar. Ancak bu labirentin en garip yanı şuydu: ne zaman yanlış bir yola girseler, taşların arasından boğuk bir uğultu yükseliyor, kulaklarını zonklatıyordu. Yalnızca doğru yöne döndüklerinde uğultu kayboluyor ve sessizlik yeniden hâkim oluyordu.Bir süre sonra Elif, bir duvarın üzerindeki sembolü fark etti. Bu, daha önce kapının üzerinde parlayan güneş sembolünün aynısıydı. “Bak, bu bir işaret olabilir!” dedi.Deniz sembole dokundu. Dokunur dokunmaz taş duvarda incecik bir çizgi belirdi ve bir sonraki yola işaret etti.Saatler gibi gelen bir sürenin ardından ikili, labirentin merkezine ulaştılar. Ortada yuvarlak bir taş zemin vardı ve zeminin tam ortasında siyah bir ayna duruyordu. Ama bu sıradan bir ayna değildi. İçine baktıklarında kendi yansımalarını değil, en derin korkularını görüyorlardı.Elif aynada annesini kaybetme korkusunu, Deniz ise başarısız olup yalnız kalma korkusunu gördü. Kalpleri hızlandı. Ses çıkarmadan sadece birbirlerine baktılar. Çünkü bu sınavda kelimelerin bir anlamı yoktu.Sonra aynı anda aynaya doğru bir adım attılar. Yansımaları titreşti, ardından yok oldu. Aynadan yükselen fısıltı bu kez çok netti:“Gerçek dostluk, sessizliğin içinde bile konuşur.”Ayna parçalandı, labirentin duvarları birer birer çözüldü. Önlerinde yeni bir yol açılmıştı.Elif gülümseyerek, “Sanırım ikinci sınavı da geçtik,” dedi.Deniz de gülümseyip başını salladı. “Ama yol daha yeni başlıyor…”İkili, önlerindeki karanlık yola adım attı. Arkalarında yıkılan labirent, önlerinde ise bilinmezlerle dolu yeni bir macera vardı.