Bölüm 7

Elif ile Deniz, ilk sınavı geride bırakmalarına rağmen içlerindeki huzursuzluk dinmemişti. Orman yolunda ilerlerken her adımda, kalplerindeki korkunun gölgesini taşıyorlardı. Ama bu defa bir fark vardı: artık yalnız değillerdi. Birbirlerine sırtlarını yaslamış iki yol arkadaşıydılar.Hava serinlemiş, gökyüzünü kaplayan bulutlar ay ışığını gizlemişti. Bu yüzden önlerini görmekte zorlanıyorlardı. Yine de ilerlemeye devam ettiler. O sırada Elif aniden durdu.“Deniz… duydun mu?” dedi, gözleri büyümüştü.Deniz kulak kesildi. Önce hiçbir şey yoktu. Sonra, yaprakların arasında garip bir fısıltı duyuldu. Ne rüzgâra, ne de hayvanların çıkardığı doğal seslere benziyordu. Bu fısıltı, insan sesine çok yakındı; fakat kelimeler anlaşılmıyordu.“Biri bizi çağırıyor…” dedi Elif ürpererek.Deniz, cesur görünmeye çalıştı. “Korkma. İlk sınavı geçtiysek, bu da önümüzdeki yolun parçasıdır. Belki de ikinci sınav böyle başlıyordur.”Elif derin bir nefes aldı, başını salladı. “Peki ya bu bir tuzaksa?”“Bunu öğrenmenin tek yolu gitmek.”İkisi de dikkatle fısıltının geldiği yöne yöneldi. Ağaçlar sıklaştıkça karanlık artıyor, yol neredeyse görünmez hale geliyordu. Adımlarını attıkça, fısıltı daha da belirginleşiyor, sanki birisi onları yönlendiriyordu.Bir süre sonra karşılarına yosunlarla kaplı eski bir taş kapı çıktı. Kapının üzerinde solmuş kabartmalar vardı; kuş figürleri, dalgalar ve bir güneş sembolü. Fısıltı tam da bu kapının ardındaydı.Elif kapıya yaklaşınca, sembollerden biri ışıldamaya başladı. Deniz şaşkınlıkla, “Bu… bize tepki veriyor!” dedi.Elif elini ışıldayan sembole uzattığında kapı yavaşça titredi, ardından ağır bir sesle aralandı. İçeriden loş bir ışık ve daha net bir fısıltı yükseldi:“Cesaretini kaybeden, yolunu da kaybeder…”Deniz, Elif’e baktı. “Bence bu, ikinci sınavın ilk işareti.”Elif’in gözleri parladı; korkusu meraka dönüşmüştü. “Öyleyse bu kapının ardında bizi bekleyen şeyle yüzleşmeliyiz.”İkili derin bir nefes aldı, birbirlerinin elini sıkıca tutarak adım attılar. Kapının ardında onları sessizlikle örülmüş bambaşka bir dünya bekliyordu.