Bölüm 5

Elif’in ayakları, Kayıp Ada’nın nemli kumlarına bastığında içini tarifsiz bir ürperti kapladı. Gökyüzü simsiyah bulutlarla örtülmüş olsa da, adanın merkezinden yayılan mavi ışık geceyi gündüz gibi aydınlatıyordu.Etrafına baktığında adanın sessiz olduğunu fark etti. Ne kuş sesi vardı ne de rüzgâr… Yalnızca kalbinin çarpıntısı ve derinlerden gelen o melodik uğultu.Elif, ışığın geldiği yöne doğru yürümeye başladı. Kum yerini yosun kaplı taşlara bıraktı, taşlar da yavaş yavaş mermer görünümlü bir patikaya dönüştü. Sanki ada, yüzyıllar önce burada yaşamış gizemli bir uygarlığın kalıntılarıyla doluydu.Patikanın sonunda devasa bir taş kapı yükseliyordu. Kapının üzerinde kabartmalar vardı: dalgalar, balıklar, deniz kabukları… Ve ortasında Elif’in yüreğini titreten bir sembol: denizin gözleri. Tıpkı o varlığın gözleri gibi derin ve parıltılı işlenmişti taşa.Elif ellerini kapıya koyduğunda kapı titremeye başladı. Dalgaların sesi kulaklarında çınladı:“Hazır mısın, Elif? Bu ada sana üç sınav sunacak. Her sınavda ya kendini bulacak ya da kendini kaybedeceksin.”Elif’in kalbi hızlandı ama geri çekilmedi. Dudaklarından fısıltı gibi bir cümle döküldü:— “Hazırım.”Kapı yavaşça açıldı. İçeride mavi ışıkla aydınlanan uzun bir tünel vardı. Elif adımını attığında kapı arkasından kapandı.Tünelin sonunda geniş bir oda belirdi. Odanın ortasında suyla dolu bir havuz vardı. Havuzun üzerinde, adeta boşlukta duran bir nesne dikkatini çekti: parlayan bir inci. İnci öyle ışıldıyordu ki tüm oda onun etrafında dönüyor gibiydi.Ama Elif yaklaşır yaklaşmaz havuzun içinden kocaman gölgeler yükseldi. Gözleri kor gibi yanan, sudan yapılmış yaratıklar… dalga formunda kollarıyla Elif’e doğru uzandılar.Denizin sesi tekrar yankılandı:“Bu, birinci sınav. Cesaretini kanıtla. İnciye dokunabilirsen yolun açılacak. Ama korkuya yenilirsen… buradan çıkamayacaksın.”Elif derin bir nefes aldı. Gözleri parlayan inciye kilitlenmişti. Önünde engel olan yaratıklara rağmen, geri adım atmayacağına dair içinde güçlü bir inanç doğdu.“Ben buraya kadar geldim,” dedi kararlı bir sesle. “Şimdi geri dönmeyeceğim.”Ve ilk adımını attı.