Bölüm 4

Elif, karşısında beliren siluetin gözlerine bakarken, zamanın durmuş gibi olduğunu hissetti. Dalgalar çarpıyor, gök gürlüyor, yağmur yağıyordu ama o anda sadece ikisi vardı: Elif ve denizden gelen bu esrarengiz varlık.Siluet, suyun içinde dalgalanarak yavaş yavaş kıyıya yaklaştı. Elif geri çekilmek istedi, ama bir yandan da gözlerini ondan alamıyordu. Kalbinin derinlerinde bir his vardı: sanki bu varlığı yıllardır tanıyordu.Sonunda siluet, denizin yüzeyinden yarı bedenini çıkardı. Su damlaları omuzlarından süzülüyor, saçları deniz yosunu gibi dalgalanıyordu. İnsan yüzüne benziyordu ama bir o kadar da yabancıydı. Gözleri, Elif’in çocukluğunda ilk defa denizi gördüğünde hissettiği o tarifsiz heyecanı taşıyordu.“Ben seni uzun zamandır izliyorum, Elif.” dedi, sesi hem dalga uğultusu hem de melodik bir şarkı gibiydi.Elif’in nefesi kesildi.“Beni… tanıyor musun?” diye fısıldadı.Varlık başını eğdi, gözleri denizin dibinde saklı binlerce sırrı anlatır gibi derindi.“Sen küçükken denize ilk düştüğünde… ben seni korudum. Hatırlamıyorsun, ama kalbin hatırlıyor. O yüzden buraya, bana çekiliyorsun.”Elif’in zihni bulanıklaştı. Çocukken bir defa denizde boğulma tehlikesi geçirdiğini hatırladı. Ama ailesi onu kurtardığını söylemişti. Peki ya… doğruyu söylememişler miydi?Rüzgâr daha da şiddetlendi. Varlığın sesi bu kez daha sertleşti:“Fırtına artıyor. Çok az vaktimiz var. Sana bir sır vereceğim. Ama bununla beraber bir sorumluluk da gelecek.”Elif’in kalbi deli gibi çarpıyordu. Korkuyordu ama aynı zamanda içinde tarifsiz bir cesaret uyanmıştı. Adımlarını kayaların ucuna doğru attı. Artık yağmurdan, dalgalardan, hatta korkudan bile kaçmıyordu.“Ne sırrı?” dedi titreyen bir sesle.Varlık suyun içinden yükseldi, göğsünden yayılan ışık etrafı aydınlattı.“Deniz sadece su değil. O, yaşayan bir ruh. Ve şimdi… seni seçiyor, Elif.”Elif, duyduklarını anlamaya çalışırken, birden siluet elini uzattı. Parmakları neredeyse Elif’in eline dokunacak gibiydi. Sanki aralarında görünmez bir bağ kurulmuştu.Ama o anda koca bir dalga yükseldi, ikisini de ayırdı. Elif’in gözleri kamaştı, rüzgâr kulaklarını sağır etti. Gözlerini yeniden açtığında siluet kaybolmuştu. Yalnızca dalgaların arasından bir cümle yankılandı:“Beni bul. Çünkü hikâyemiz yeni başlıyor.”Elif dizlerinin üstüne çöktü. Yağmurun altında titriyordu ama içinde yanan bir ateş vardı. Artık biliyordu: hayatı eskisi gibi olmayacaktı.