Evet canlarım sizlere yeni bir bölüm daha getirdim bu aralar sık sık bölüm atmaya çalışıyorum, bide bölümleri fazla uzun yazamıyorum, biraz uzatmaya çalışıyorum yavaş yavaş.
Neyse çok konuştum bölüme geçelim;
Keyifli okumalar : )
Mertin ağzından;
Odamda oturmuş son birkaç gündür olanları düşünüyordum, kafam karışıktı Defneye onu sevmediğimi söyledikten sonra bende vazgeçmesini ve beni unutmasını söylemiştim , onun beni gerçekten sevmediğini, eğer onu terslersem benden kolayca vazgeçeceğini düşünmüştüm, ama yanılmışım yağmurdan aldığım habere göre benim yüzümden günlerdir sürekli ağlıyormuş.
Ona böyle berbat bir şekilde davranmak istemiyordum, ama eğer bunu yapmazsam benden vazgeçmeyecekti.
Unuttuğum bir şey var dı ki Defnenin anonim olduğunu öğrendiğim günden beri onu aklımdan çıkaramıyorum ,bu çok yanlış biliyorum ama kendimi durduramıyorum, gözlerimi kapatıyorum aklıma o geliyor ,uyuyorum ,uyanıyorum yine o var aklımda ,bana ne yaptığını gerçekten bilmiyorum .
Onu kendimden uzak tutmaya çalışırken bilmeden ona daha da yaklaşmışım ,onu başka biriyle düşününce ya da görünce kıskanmadan duramıyorum, gecen gün yağmurun şu bahsettiği selim denen çocukla çektikleri fotoğrafları görünce kıskançlıktan elim ayağım birbirine dolandı ve ona mesaj attım tabikidi cevabımı çok iyi aldım , ama Defne ile biz olamayız, hem o benim can dostumun kardeşi, abisinin karşısına geçip ben sana ihanet ettim, kardeşine yan gözle baktım diyemem,bunu yapamam.
Ama Defneyi aklımdan çıkaramıyorum bir türlü, en son onlara gittiğim zaman iyi görünmüyordu ağlamaktan gözleri kıpkırmızı olmuştu, benimle göz temas kurmaktan dahi kaçınıyordu , onun kalbini bu kadar kırdığım için kendime çok kızıyorum, ama bunu ikimizinde iyiliği için yapmam gerekiyordu, bunu yaparken ona çekileceğim aklımın ucundan bile geçmiyordu.
Ben gerçekten kendimi arada sıkışmış hissediyorum ,ne yapacağımı bilmiyorum, ama bildiğim tek şey defneyi aklımdan çıkaramadığım
Ben düşüncelerimle savaşırken kapı çaldı, kalktım ve kapıyı açtım, karşımda Emre vardı, artık onun yüzüne bakarken bile utanıyorum.
" Hoş geldin kardeşim " dedim ve içeri girmesi için sağa geçtim
" hoş buldum " dedi ve içeriye geçti
kapıyı kapattım ve arkasından bende içeriye geçtim . Koltukta oturmuş başını ellerinin arası almış birşeyler düşünüyordu , mutsuz görünüyordu ,bir şey mi olmuştu acaba merak ettim ,Defne iyimiydi.
" iyi misin kardeşim bir şey mi oldu? Düşüncelisin " diye sordum.
"bilmiyorum kardeşim iyimiyim, kötümüyüm bilmiyorum " dedi.
ne olmuştu acaba beni endişelendirmeye başlıyordu
" Ne oluyor Emre anlat bana " dedim merakla
" Mert sence ben kardeşimi yeterince koruyamıyormuyum ? " diye sordu birden ,O da nerden çıkmıştı aklıma gelenlerle, Endişeyle ona döndüm
" Ne oldu Emre Defne ye birşey mi oldu? " dedim
" şerefsizin biri kardeşimi üzmüş, kalbini kırmış kaç gündür evde ruh gibi geziyordu zaten ,sürekli ağlıyor ,yemek yemiyordu, geldi bana ağlaya ağlaya anlattı neler oldugunu içim gitti mert, kardeşimi böyle görmeye dayanamıyorum ,ben kardeşime sahip çıkamıyorum galiba baksana ,şerefsizin biri geliyor ne hale getiriyor onu, ben o üzülür diye ona bağırmaya korkuyorum " dedi
Galiba Defne, Emre ye anlatmıştı neler olduğunu, Emre sadece kardeşin bu hale getirenin ben olduğunu bilmiyordu
Emreye döndüm ve
" sen çok iyi bir abisin tabiki kardeşim,ama bazen olacakları tahmin edemezsin, onların önüne geçemezsin , belliki Defne birini sevmiş ve bunun karşılığında da üzülmüş, kırılmış, şimdi senin ne yapman gerekiyor biliyormusun ?" Diye sordum
" Bilmiyorum kardeşim , ben ne yapacağımı bilmiyorum " dedi ona baktım ve
" senin yapman gereken, bundan sonra kardeşinin yanında olup onun toparlanmasına yardım etmek " dedim, bunu en başta benim yapmam gerekiyor ama bunu ona söylemedim.
" Haklısın galiba ,artık o şerefsizin kardeşimi üzmesine izin vermemeliyim , biliyormusun ona sordum kim bu seni üzen herif diye ,söylemedi hala onu korumaya çalıştı, ama varya onu bir bulursam doğduğuna pişman edicem, kardeşimi bu hale getirmek neymiş görecek o"
Dedi.
Bir bilse kardeşini bu hale getirenin onun can dostu olduğunu ,ne yapardı acaba , Gerçekten defneye bunları yaşattığım için kendimden nefret ediyorum, ne olursa olsun onu bu kadar kırmamalıydım , şu anda ne kadar büyük bir hata yaptığımın farkına bir kere daha vardım.
Ona kendimi afettirebilirmiyim acaba bu saatten sonra , Çünkü şu anda ona yaşattıklarım için o kadar pişmanım ki ,ne olursa olsun kendimi affetmeye çalışacağım , onun kalp kırıklarını düzeltmeye çalışacağım ,onu nasıl yerlebir ettiysem öylede toplayacağım , bunu nasıl yapacağımı hakkında en ufak bir fikrim olmasada verdiğim karar bu doğrultuda ,ben defneyi geri kazanacağım
Ben ne yapacağımı kara kara düşünürken Emre " bu hafta sonu kızlarla birlikte dışarı çıkalım diyorum , hem defneye değişiklik olur ,kaç gündür evde odasından doğru dürüst çıkmıyor, Yağmurla birlikte biraz eğelnirle ,belki kardeşimi boyke biraz da olsa mutlu edebilirim " dedi bu iyi fikirdi bu vesile ile hem defne biraz toparlanırdı hemde birlikte vakit geçirmiş olurduk.
Emreye döndüm ve " bu iyi fikir kafaları dağılmış olur biraz kızların, peki nereye gidelim ?" Diye sordum
" Lunaparka gidelim bence ,Defne çok sever , yağmur da sever eminim ki " dedi
bu iyi fikirdi .
" Tamam o zaman hafta sonu planımız hazır " dedim.
Ne yapıp ne edecek kendimi Defneye affetirecektim, bunu en çok da kalbim istiyordu
Ay nasıldı sizce? ,bakalım Mert kendini affettirmek için neler yapacak?
beraber görelim .
Yalnız Emre de ne kadar düşünceli bir abi değil mi?
