Arda evine vardığında, kapının eski kilidini açarken bir an alışverişte aldığı yeni duş perdesini ve temizlediği mutfağı düşündü. Bu ev, eksiklerine rağmen ona ait bir yerdi. Kapıyı kapatıp ayakkabılarını çıkardıktan sonra mutfağa geçti. Buzdolabından bir şişe su aldı ve masaya oturdu. Sessizlik, ona hem iyi hem de kötü geliyordu. Bazen bu sessizlik, sorularını daha çok yükseltiyor; bazen de kafasını tamamen susturuyordu.
Kısa bir süre mutfakta oturduktan sonra ayağa kalktı ve yatağını hazırladı. Yarın iş günüydü ve erken kalkması gerekiyordu. Garsonluk, yorucu ama aynı zamanda düzenli bir işti. Eskişehir’e taşındığında bulduğu ilk iş olan bu garsonluk, ailesine destek olmasının da bir yoluydu.
Üzerini değiştirdikten sonra iş kıyafetlerini kontrol etti. Beyaz gömleğini ve siyah pantolonunu askıya astı. İki ayakkabısını da kapının yanına koydu. Sabah servise yetişmek için planını kafasında netleştirdi: Saat 6’da kalkmalı, hızlıca hazırlanmalı ve servis noktasına yürümeliydi.