Bardan çıkıp loş sokaklarda yürümeye başladığında, Arda’nın zihni bir karmaşaya sürüklendi. Sokak lambalarının ışıkları, yağmur sonrası parlayan taş kaldırımlara yansıyarak Arda’nın adımlarına eşlik ediyordu. Yavaş ama düzenli bir ritimle eve doğru ilerlerken, düşünceler birbiri ardına sıralanıyordu.
Maddi sıkıntılarla boğuşan annesini ve küçük kardeşi Sevgi’yi düşündü. Annesinin ona olan sevgisini her zaman hissetmişti. Sevgi ise onun için bir sorumluluktan çok, hayata tutunma nedenlerinden biriydi. Ailesine destek olmak adına yaptığı fedakarlıkları hatırladı. Üniversite hayalinden vazgeçmiş, çalışarak onların yanında olmayı seçmişti. Ancak bir yandan da bu sorumluluklardan uzaklaşıp kendi sessizliğini bulmak için şehir değiştirmişti. Bu ikilem, onun hem en büyük zayıflığı hem de en büyük gücüydü.
"Eğer onlara yeterince yardımcı olamazsam, burada olmanın bir anlamı kalır mı?" diye düşündü içinden. Ama bir yandan da yalnız kalmanın verdiği huzur, şehir değiştirmenin onun için doğru bir karar olduğunu söylüyordu. Belki de hayatındaki bu çatışma hiçbir zaman tam anlamıyla çözülemeyecekti.