Ölümden sonraki 6. günüm hâla fanı dünyasındayım.
İnsanları görmekten bıkmıştım zaten yaşarken yaptığım tek şey buydu hep yapanları izler asla kendim yapmazdım bunu pahalı bir şey olarak görmeyin parkta arkadaşınla oturmak, kardeşinle sohbet etmek,kardan adam yapmak, gülmek,ağlamak,kızmak... hep yapanları izlerdim geçmiş hayatımdan bunlar aklımdaydı sadece.
Böyle bakınca diyorum kendime "-Ölmeden ölmüşüm aslında” hatta şimdi bile daha çok canlıydım sanki en azından bir yerleri geziyordum.
Hafiften gülümsedim bu gülümseme sevinç,mutluluk,neşe gibi kavramları içermiyor neşe ile alakası yoktu, ciddi ciddi anlamıştım benim varlığımın hiçbir önemi yoktu unutulmuştum her yerde hatta yaşarken bile hatırlamıyordu insanlar beni, beni ve varlığımı
Çok yürüdüm ama hiç yorulmadım gülen insanlar gördüm,ağlayan,koşan,bağıran,dayak yiyen,üşümüş,umutsuz,ümitli...
hepsini gördükçe dedim sesizce,
Keşke...
Keşke...
Keşke...
Keşke...
Keşke hâla yasıyor olsaydım...
KEŞKE ALLAH'IM!