“Sıradaki hedefimiz kim?” diye sordu Ege.
”Hayır” dedi Yağız.
”Mesaimiz mi bitti?” dedi sevinçle, Efe.
”Hayır” dedi Yağız.
Barmen yaklaştı,”Siz şu polisler tarafından aranan üçlüye çok benziyorsunuz, müşteriler korkup kaçıyor, gidin buradan!” diye bağırdı.
Ege “Sanki adam öldürdük!” dedi.
Efe ona dik dik baktı.
”Tamam, sustum!” dedi Ege.
Yolluk içip kalktılar. Zaten bir plan yapmaları gerekiyordu. Ege sorusunun cevabını alamamıştı.
Sinirlenmişti, “Yağız azıcık olan aklını bu gece çalıştırıp işe odaklan, zaten patronumuzsun diye birşey diyemiyoruz ama yeter, çalışın diyorsun da kim bizim amacımız!” diye bağırdı.
Kendini havalı hissediyordu… Ta ki boşluğa bağırdığını fark edene kadar. Herkes Ege’ye bakıyordu. Yağız ve Efe ise marketten cips almakla meşguldü. Ege yanlarına gitmek istemedi, koşarak eve gitti… Daha doğrusu hapishaneye. Polis dehşetle Ege’ye bakıyordu. Nasıl olmuştu da üstünü bir anda değiştirmişti? Yanında sadece iskeletli, kolsuz bir tişört ve MetalicA sembollü bir kazak vardı. Fakat hiçbir yere gitmemiş olmasına rağmen üstünde beyaz, kırmızı biruzun kollu vardı. Polis hemen Egeyi taradı ve alkollü olduğunu hemen anladı. Olmayan beyni çorba olmuştu. Ege polisin üstüne düşüp uyuyunca polis boşuna uğraşmak istemeyip yayları çıkmış, gri hapishane yatağına Ege’yi yatırdı. Koşarak sorgu odasına haber verdi ve bir sonraki gün suçluyu sorguya çekmelerini istedi. Polis “Şimşek Yıldırım”ın gücresine baktı. (Şimşek Yıldırım Efe’nin takma ismi. Efe ve Ege’nin soyadları Yıldırım ve Efe hızlı koştuğu için Yıldırım Şimşek diyorlar.) Şimşek’in orada olmaması dışında hiçbir sorun yoktu ortalıkta.