O hayatıma girmese acaba hayat nasıl olurdu,nasıl devam ederdi? Yine böyle zevk alabilir miydim hayattan,yoksa kendimi ölüme mi terk ederdim?
Kayıp düşmemle kendime gelmem bir oldu. Emin ile buz pateni yarışmasına bir koç yardımıyla çalışıyorduk ve ben aşırı beceriksizdim. Ayrıca sürekli düşüncelere dalıyordum. Niye bu kadar düşünür olmuştum ki? Acaba mesleği bırakıp filozof mu olsaydım? "İyi misin?" Diyerek elini uzattı koçumuz Ali. Bu koç,genç karizmatik biriydi ve buz pateninde cidden profesyoneldi. Elini tutup ayağa kalkıp,Emin'e baktım fakat Emin bana bakmıyor koç ile birleşen ellerimize bakıyordu. Bunu fark edince elimi direkt çektim. Dur bir saniye niye elimi çekmiştim ki? Benim derdim neydi? Koç,anlamamış bir tavırla ikimize bakıyordu. "Pekala,şimdi devam edin,belki bu sefer olur. Olmazsa Alperen,sadece seninle beraber çalışırız. Emin zaten bu konuda gayet iyi." Dediğinde başımı onaylar şekilde salladım. Emin'in hünerleri beni şaşırtmıştı,koçun dediği gibi gayet iyiydi. Acaba daha önce kimlerle buz pateni kaymıştı?
"Ben onu çalıştırırım,sana gerek yok." Dedi Emin. "O halde neden beni kiraladın? Benim amacım size bir şeyler öğretmek." Diye yanıtladı koç. "Bana öğretirsin ahbap." Diye cevap verdi Emin. "Şey,aslında ben koçtan öğrensem daha iyi olur. İşi garantiye almış oluruz." Dediğimde Emin bana sinirli bir şekilde baktı ve koç "Çok güzel,o halde başlayalım mı Alperen?" Diyerek elini uzattı. Emin onun eline bir süre baktıktan sonra,sinirle kenara geçip oturdu. Onun bu yersiz tepkilerine alıştığımdan pekte umursamadım ve Ali'nin elini tuttum.
Saatler bana kaymayı öğretmeyle geçti. Ali'yi cidden yorduğumun farkındaydım ama o yarışma için cidden çok çalışmam gerekiyordu. O yarışmayı kazanmam gerekiyordu.
Çalışma bitince Emin ile arabaya binip,eve doğru gitmeye koyulduk. -Yani beni eve bırakmaya- Artık hep onun arabasıyla bir yerlere gidip geliyordum. Arabası iyi bir bmw 3 idi. Rengi siyahtı. Onun her şeyi siyahtı. Siyaha olan bu bağımlılığı neydi? Buz pateni bile siyahtı!
Yol boyunca konuşmamıştı. Normalde konuşurduk. Eve gelince inmek yerine öylece durdum. "İnsene" dedi. "Senin derdin ne? Neden benimle hiç konuşmadın?" Diye sordum. "Hâlâ anlamıyorsun yani." Dedi derin bir nefes vererek. Neyi anlamamı istiyordu,çözebilmiş değildim."Neyi anlamamı istiyorsun?" Diye sordum "Gözlerime bak!" Diye haykırdı. Gözlerine baktım. "Ne görüyorsun?" Diye sordu. Cevap veremedim. Çünkü gözler gerçeği söylerdi. Ve benim orada tek gördüğüm aşktı.