Bölüm 4
Galiba Bir Şeyler Değişiyor...
"Hasta arkadaşımı eve baygın göndermek istemiyorum."
İlk defa...
Bana arkadaşım demişti.
Tek kelimeydi belki ama bütün yol boyunca aklımdan çıkmadı.
Otobüse bindik. Şansımıza boş koltuk da vardı. Cam kenarına ben oturdum, Sarp yanıma geçti.
Dışarıyı izliyordum.
Aslında izlemeye çalışıyordum.
Burnum yine kaşınmaya başlamıştı.
"Haapşuu!"
Çantamdan mendilimi çıkarırken Sarp çantasını açtı.
"Al."
Elinde küçük bir kutu vardı.
"Ne bu?"
"Pastil."
"Ben kullanmıyorum ki."
"Kullan."
"İnatçısın."
"Daha çok sen.
İkimz de istemsizce güldük.
Pastili aldım.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Sonrası sessizlik...
Ama rahatsız eden cinsten değildi.
Sanki konuşmadan da anlaşabiliyorduk.
Otobüs durunca önce ben indim.
"Eve gidince ilaç iç."
"Tamam anne."
Kaşını kaldırdı.
"Ne dedin?
"Bir şey demedim."
"Dalga geçiyorsun."
"Biraz."
Kafama hafifçe vurdu.
"Git dinlen."
"Tamam efendim."
Birbirimize gülümseyip ayrıldık.
Eve girer girmez annem beni görünce ellerini beline koydu.
"Yüzüne bak! Ateş olmuşsun."
"Ateşim yok anne
Alnıma dokundu.
"Yokmuş gerçekten."
Zafer kazanmış gibi gülümsedim.
"Dedim sana."
"Yine de dinleneceksin."
Tam odama geçecekken annem arkamdan seslendi.
"Sarp nasıl?"
Olduğum yerde durdum.
"İyi..."
"Canan aradı."
Döndm.
"Ne dedi?"
"Sana teşekkür ediyordu."
"Neden?"
"Oğluma çorba yapmışsın, çok mutlu olmuş dedi."
Kulaklarımın ısındığını hissettim.
"Abartmış..."
Annem yüzüme anlamlı anlamlı baktı.
"Ne?"
"Hiç."
"Anne."
"Tamam sustum."
Annemlerin şu bakışları...
İnsanı gereksiz yere utandırıyordu.
---
Ertesi sabah kendimi biraz daha iyi hissediyordum.
Hazırlanıp her zamanki gibi kapıya çıktım.
Bu kez zili çalmama gerek kalmadı.
Kapı açıldı
Sarp elinde iki bardakla dışarı çıktı.
"Bunu sana annem gönderdi."
Bardağı uzattı.
"Bu ne?"
"Ihlamur."
Bir kahkaha attım.
"Annenle benim annem gizli gizli plan mı yapıyor?"
"Bence de."
Bardağı aldım.
"Sıcakmış."
"Dikkat et."
Tam yürümeye başlayacaktık ki apartmanın önüne siyah bir araba yanaştı.
İçinden bizim yaşlarımızda uzun boylu, kumral bir kız indi.
Oldukça şık giyinmişti.
Kapıyı kapatır kapatmaz doğruca bize doğru yürüdü.
"Sarp!"
Sarp başını kaldırdı.
Bir anda yüzü aydınlandı.
"Ela!"
Kız hiç çekinmeden gelip Sarp'a sarıldı.
Ben olduğum yerde kalakaldım.
Ne oluyor?
Sarp gülerek,
"Ne zaman geldin?"
"Dün gece."
"Söyleseydin."
"Sürpriz yapmak istedim."
Ben hâlâ elimdeki ıhlamurla heykel gibi duruyordum.
Kız sonunda bana döndü.
"Merhaba."
"Merhaba."
"Siz?"
Sarp araya girdi.
"Komşumuz."
...
Komşumuz.
Nedense...
"Arkadaşım." demesini beklemiştim.
Kız gülümseyerek elini uzattı.
"Ben Ela."
"Derin."
"Memnun oldum."
"Bende."
Ama içimde tuhaf bir his vardı.
Sebebini bilmiyordum.
Belki de biliyordum da...
Kendime itiraf etmek istemiyordum.
Çünkü Sarp'ın Ela'yla konuşurken yüzündeki rahatlık...
Beni rahatsız etmişti.
Ve bu hiç hoşuma gitmemişti.
hemde hiç.