İnsan bazen kendini boşlukta hisseder ya hani bende herkes gibi o dönemden geçmiştim...benim için bu boşluk bir yıl önce yaşanmıştı.
Daha dün gibi aklımda,sanki herşey bir rüya gibi uyanınca tekrar babam beni uyandırmaya gelicek sonra ailecek her zamanki gibi beraber sohbetler yapıcaz...
Ama neyseki o boşlukta fazla kalmadim kendim için en önemlisi de annem için dayanmak zorundaydim öyle de oldu bir yıl sonra herşey normale girmişti bu süre boyunca annemle evde hiç kalmadik o ev anneme dar geliyordu kocasının ölümünden sonra ruhsal olarak baya çökmüştu.
Rahatlamasi ve kendine gelebilmesi icin beraber sürekli dışarı çıkıp farklı yerlerde beraber nefes aldık bi süre sonra annem tekrar eskisi gibi benle saatlerce konuşmaya başladı eski günlerdeki gibi...
1hafta sonra~
Artık yeni başlangıçlar yapma zamanıydı hayatta hiçbir şeyi ertelememek gerekiyordu hayat sandığımız kadar uzun değildi. Bunu ben bir yıl önce çok iyi anlamıştım babamla yapamadığımız şeyler hala bi yerlerde tamamlanmayi bekliyordu ama tabi giden zaman geri gelmiyordu...
1 yıl dondurdugum okula haftaya geri dönüyordum aslında şimdiye mezun olmuştum ama işte...son dakika gelişen olaylar bizi ailecek sarstigi için okul düşünecek halim kalmamıştı.
Babam benim her zaman iyi yerlere gelmemi istemişti benden umudu hiç kesmemisti onun dağ gibi arkamda bana güvenerek durmasi beni bu zamana kadar cok desteklemişti. Ama şimdi ondan kalan hiç bişey yok sadece geride kalan umutlar...babamin yüzünü kara çıkarmak istemiyordum öylede yapacaktım. O benim en çok doktor olmamı isterdi benim bu zamana kadar yaptığım tercihlere hiç karışmamıştı "sen nasıl istersen öyle olsun kızım" derdi hep...
Tıptan yana hiç hevesim yoktu ama babamin hayalini boşa çıkarmak istemiyordum en zor anımda yapamam dediğimde bile bana guvenmisti yapmak zorundayim ama yapacağıma da emindim...
