Bugun günlerden pazardi tatil son buluyordu heyecanli değildim ama Melisle epeydir görüşemiyorduk sırf onun için bile gitmeye değerdi o benim en yakin arkadasimdi nerdeyse anaokulundan beri...
Bu sene 11. sinif olduğum için pek bi zorluk çekmiyordum haftada denemeye girdiğimiz icin alışmıştım artik 9dan beri derslerimle iç iceydim anlamadığım bi konu olunca dershaneye gidiyorum genel olarak okul hayatım güzel geçiyor...
Arkadaşlarim arasında sincap olarak bilinirim hiperaktifligim olsun ani heyecan patlamalarim bile onlar için bi tebessum haline geliyordu. Onlar mutlu olunca bende mutlu oluyodum hayatim hayal olamayacak kadar gerçekti herşey güzel gidiyordu ama her güzel şeyin bi sonu olur tabi kaderin bi oyunu bu duzenin bozulmamasi gerekiyordu benim için de öyle olmuştu...
1 yıl önce~
O gün mutlu bi şekilde okuldan çıkmış eve doğru gidiyordum eve vardığımda evin dış kapisi açıktı normalde ailem evde olmadığı zaman ne olursa olsun kapıyı kapatirlardi ama bugün açıktı hemde etraf garip bi şekilde sessizdi
Ne olduğunu anlamak için içeri doğru adimladim oturma odasina doğru yöneldiğimde sesler gelmeye başlamıştı.
Kuytu bi köşeye geçip ne olduğunu anlamak için içeriyi dinlemeye başladım iki kişi kavga ediyordu seslerden birisi babama aitti
Onu ilk defa böyle çaresiz bi şekilde gördüm sesi yalvarircasina
"lütfen kızıma dokunmayın borç benim borcum en kisa zamanda kapaticam borcumu" diye bağırıyordu...
Anladığım kadarıyla babamin borcu vardı ama adamlar çok garip gözüküyordu simsiyah giymislerdi yüzlerinde duvar gibi soğuk bir ifade vardı adamin ağzından tek bi cümle çıktı
"artık çok geç gereken zamani aştın" bu kısacık cümle bir insanin hayatinin sonu olmuştu...
Korumasi olan adam babami vurmuştu babamin sesi bile cikmamisti durdugum yerden tam çıkacakken babam beni görüp göz kirpmisti sanki bi uyarı gibiydi yüzünde hüzünlü bi bakış vardı ağzını oynatarak son sözü "özür dilerim" olmuştu...
Aklım hala babamin ölümündeydi neden ölmüştü ölümü hak edecek kadar borcumu vardi o insanlar kimdi bu sorular aklimi yitirecek derecede beni sürekli düşünmeye zorladi.
Babamin ölümü annemi cok kötü etkilemişti babam evin direğiydi o olmadan bu zamana kadar hiç bişey yapmadık ama annemin böyle olmasına dayanamazdim annemi korumam gerekiyordu o yüzden bir süreliğine de olsa kafamı toparlayana kadar okula ara vermiştim ama bu ne zamana kadar sürer hic bi fikrim yok tek bildiğim şey babamin ölümüne kim sebep olduğunu bulucaktım ve onlara hak ettikleri cezayı vericektim. İlahi adalete hiçbir zaman guvenmedim herkes gibi bende güvenmek isterdim ama yapamazdim onların ceza çekmesi benim acimi hafifletmeyecekti sadece bir başka insanın daha ölümüne sebep olacaktı. Bu adaletsiz dünyaya adaleti ben getirecektim...
DEVAMİ GELMESİNİ İSTİYORSANIZ BEGENİP YORUM ATMAYI UNUTMAYIN:)
yazim yanlışlarım olabilir şimdiden kusura bakmayın😔🙏🏻
