“Anlatılmamış hikayelere ve hikayesini yüreğinde taşıyan herkese…”
Herkesin bir hikâyesi olduğunu söylerler. Anlatılmaya değer ya da değil. Buna inanıyorum.
Her yaşam içinde bir diğerine farklı gelecek bir şeyler barındırır. Sokakta yürürken yanından geçip giden, hayatına hiç etki etmeyen, yaşamın boyunca kıyılarına uğramayacak insanların içlerinde neler gizlidir kim bilir. Eğer bu zamana kadar yaşadığım, sevdiğim, nefret ettiğim, beklediğim ve hiç beklemediğim hayatın içine değil de her şeye sahip olmanın getireceği sıradanlığın içine doğsaydım yine aynı düşünür müydüm bilmiyorum.
Evet, evet herkesin çocuğuna anlatacağı bir hikâyesi olmalı ve hikâyesini kendisi anlatmalıdır. İşte buna inandığım için, senden uzakta, bir hastane odasında, seni tekrar görüp görmeyeceğimi bilememenin endişesiyle, ellerimin titremesine mani olarak yazıyorum. Babandan gizli getirttiğim defter ve bir hemşireden bulduğum kalemle, küçücük oluşuna rağmen ömrümde en büyük yeri kaplayan en değerli varlığıma, engebeli hayatımda verdiğim savaşlar sonrası en büyük kazancıma, sana yazıyorum.
Baban bu yaptığımı görüp ne maksatla bunları yazdığımı anlasaydı bana kızardı. Sonra da odadan hiçbir şey yokmuş gibi sakin bir şekilde çıkıp, insanlar arasından sıyrılır ve kendini attığı bir kuytu köşede içindeki acıya yenilmemeye çalışırdı. Şimdi karşımda. Günlerdir uyku girmediği gözleri belki de bu son gecemizde kapanmış, geniş omuzları çökmüş, dayanıklı bedeni refakatçi koltuğunda küçülmüş, yorgunluğa yenik düşmüş uyuyor. Uyanınca kendine kızacak ve eğer yarın akşamüzeri için için korktuğu o haberi alırsa hayatı boyunca bundan pişmanlık duyacak.
Tüm duyguları içinde toplayan ve çeşitli acıları tatmış bir yürekle sevdiğim bu adamdan bir saniye gözlerimi kaçırmak istemiyorum. Bütün çizgilerini, bütün kıvrımlarını, kirpiklerinin her tanesini ezbere bildiğim bu yüzü belki de son kez nefes gibi içime çekiyorum. Eğer ölümden sonra da özlem varsa bir nebze olsun teselli bulmak için onun bu en saf halini hatırlayacağım. Yine de bu gece beni seninle baş başa bıraktığı için ona minnettarım.
Daha önce, birkaç ödev haricinde bir kağıdın başına oturup da bir şeyler karalamaya çalışmadım. Bir iki denemem olduysa da sonuç hiç iç açıcı değildi. O yüzden satırlarımın arasında anlamsız kelimeler, tekrar eden hatalar bulursan affet. Bunları önemsemeyeceğini biliyorum. Geride bırakmak istediğim şey, böyle ayrıntıların gölgesinde kalamayacak kadar büyük ve samimi inan. Annenin hikayesini başkalarından dinlememelisin.
Göz ışığım, kalp ferahlığım, kızım. Annenin hikayesini, annenden dinle.
