Bölüm 2

Ertesi sabah Arya, dün akşam sahilde yaşananları düşünerek uyandı. Aren’in söylediği birkaç cümle hâlâ aklındaydı. Özellikle de “Bazı insanları tanımak için isimlerini bilmek yetiyor.” sözü bir türlü aklından çıkmıyordu. Arya yataktan kalkıp hazırlanırken aynaya baktı. — Ne düşünüyorsun sen? diye kendi kendine söylendi. Tam odasından çıkacakken telefonu çaldı. Arayan Lina’ydı. — Günaydın! Bugün erken gel, sana anlatacağım bir şey var! — Ne oldu? — Telefonda anlatamam. Gelince söylerim. Arya merakla kaşlarını çattı. — Tamam, geliyorum. Arya aşağı indiğinde Baran mutfakta kahve içiyordu. Efe ise koltuğa oturmuş telefonuna bakıyordu. Selin kahvaltıyı hazırlıyordu. — Günaydın, dedi Arya. — Günaydın kızım, dedi Selin. Baran Arya’ya baktı. — Bugün derslerin kaçta bitiyor? — Akşamüstü. — Sonra direkt eve gel. Arya şaşkınlıkla ona baktı. — Neden? — Sadece merak ettim. Efe araya girdi. — Baran yine koruma moduna geçti. Arya gülerek çantasını aldı. — Ben gidiyorum. — Dikkatli ol, dedi Baran. Arya üniversiteye geldiğinde Lina ve Duru onu bahçede bekliyordu. Lina Arya’yı görür görmez yanına koştu. — Sonunda geldin! — Tamam, tamam. Şimdi söyle bakalım, ne oldu? Lina etrafına baktı ve sesini alçalttı. — Dün akşam sahilde sen gittikten sonra yerde bir şey buldum. Arya şaşırdı. — Ne buldun? Lina çantasından küçük, eski bir anahtar çıkardı. Arya anahtara baktı. Üzerinde küçük bir sembol vardı. — Bu ne? — Bilmiyorum. Ama sahilde buldum. Duru anahtarı dikkatlice inceledi. — Bu sıradan bir anahtara benzemiyor. Arya anahtarı eline aldı. Sembolü görünce bir an durdu. Çünkü o sembol ona tanıdık gelmişti. — Ben bunu daha önce gördüm. Lina hemen sordu. — Nerede? Arya cevap veremedi. Birkaç saniye düşündü. Sonra babasının çalışma odasını hatırladı. Mert’in masasının üzerinde yıllardır duran eski bir kutu vardı. Kutunun üzerinde buna çok benzeyen bir sembol bulunuyordu. Arya’nın yüzündeki ifade değişti. — Babamın odasında buna benzeyen bir sembol var. Duru şaşkınlıkla baktı. — Emin misin? — Evet. Ama nedenini bilmiyorum. Lina anahtara baktı. — O zaman öğrenmemiz gerekiyor. Arya başını salladı. — Önce babama soracağım. Tam o sırada kampüsün diğer tarafında Aren, Kaan ve Emir yürüyordu. Kaan Aren’e baktı. — Dün sahilde ne yaptın? Aren omuzlarını silkti. — Konuştum. Emir gülümsedi. — Kiminle? Aren cevap vermedi. Kaan gülerek, — Arya, değil mi? dedi. Aren ona baktı. — Siz çok konuşuyorsunuz. Kaan kahkaha attı. — Demek Arya! Aren başını iki yana salladı. — Sadece tanıştık. Emir bir süre sustu. Sonra ciddi bir sesle, — Aren, o sembolü gördün mü? diye sordu. Aren bir anda durdu. — Hangi sembol? Emir cebinden telefonunu çıkarıp bir fotoğraf gösterdi. Fotoğrafta küçük bir sembol vardı. Aren’in yüzündeki ifade değişti. — Bunu nereden buldun? — Dün eski depoda. Aren telefonu eline aldı. Sembolü birkaç saniye inceledi. — Bunu daha önce görmüştüm. Kaan merakla yaklaştı. — Nerede? Aren cevap vermeden telefonu geri verdi. — Bilmiyorum. Ama bunun peşine düşmeyin. Kaan kaşlarını kaldırdı. — Neden? Aren derin bir nefes aldı. — Çünkü bazı şeyleri öğrenmek, onları unutmaya çalışmaktan daha tehlikelidir. O sırada Arya, Lina ve Duru derslerine girmek için binaya doğru ilerliyordu. Arya hâlâ anahtarı düşünüyordu. Tam kapının önünde biriyle karşılaştı. Aren. İkisi birkaç saniye birbirlerine baktılar. Aren’in gözleri Arya’nın elindeki anahtara takıldı. — Onu nereden buldun? Arya şaşırdı. — Sen bu anahtarı tanıyor musun? Aren cevap vermeden önce etrafına baktı. — Burada konuşmayalım. Arya’nın merakı daha da arttı. — Neden? Aren sesini alçalttı. — Çünkü o sembolü taşıyan şeyler hiçbir zaman tesadüfen ortaya çıkmaz. Arya bir şey söyleyemeden Aren uzaklaştı. Lina Arya’nın yanına geldi. — Ne dedi? Arya gözlerini Aren’in ardından ayırmadan cevap verdi. — Sanırım bir şey biliyor. Duru anahtara baktı. — Ve bence bizim bilmediğimiz çok daha büyük bir şey var. Arya anahtarı avucunun içinde sıktı. O anda tek bir şeyi anlamıştı. Dün akşam sahilde başlayan karşılaşma, aslında çok daha eski bir hikâyenin kapısını açmıştı. Ve o kapının anahtarı artık Arya’nın elindeydi.