" Öyle yani Bıttımsu, sen şimdi anlamazsın ama ileride evlenip anne olunca anlarsın bunların boş şeyler olduğunu canım benim. Takma kafana geçer gider. Ben sana bir tane ders programı hazırlayayım onu çöz hiç derdin kalmaz. "
Şaşkınlıkla rehberlik hocasına baktım. Kadın kafayı evlilik, çocuk ve ders programıyla bozmuştu. Ohanzi artık yani...
" Hocam ders programım var vermenize gerek yok, ben zaten kalkıyordum. Dertlerimin çözülmesi için evleneceğim zamanı bekleyeceğim izninizle. Görüşürüz. " deyip hemen koltuktan kalktım ve odadan çıktım.
Aynen ya ben de terapi görüyorum işte.
Öğk.
{{{(>_<)}}}
" Anamzi canımzi sen beni aramayanzi ben alışveriş yapanzi, okey? " telfonun diğer ucundaki ana kraliçemden birkaç homurtu geldi " Kartın içinden geçme sakın, abarta abarta alışveriş yapma. " dedi.
Aynen anne ok.
" Okeyzi bayzi. " deyip telefonu kapattım ve çantamın ücra köşelerine gönderdim. Önümdeki kocaman alış veriş merkezine bakarak gülümsedim.
Asıl şimdi terapiye gidiyordum işte. Bekle beni poşet poşet alışveriş ben geliyorum!
||ヽ(*￣▽￣*)ノ
" Kızlar siz çıkın ben bi lavaboya uğrayıp gelirim arkanızdan. " diyerek kızları yolladıktan sonra elimdeki posetlerle lavaboya ilerledim. Kollarım çıktı ayol.
Tam lavaboya girecekken gelen bağırma sesiyle olduğum yerde durdum. Sesler aşırı tanıdık geliyordu ama boğuk çıktığı için tam çıkaramıyordum kime ait olduğunu.
Kafamı sesin geldiği yere çevirdiğimde engelli tuvaletinden geldiğini fark ettim. Açıkçası engelli tuvaletinden ne gibi bir kavga olabilir diye düşünmek şu an çok garip hissettirmişti.
Poşetlerimi yere bırakıp engelli tuvaletine doğru yürüdüm her ihtimale karşılık telefonumu elimde sıkı sıkıya tuttum.
Kapıya iyice yaklaşınca duyduğum şeyler olduğum yerde kal gelmesine sebep olmuştu. Bu seslerin sahibi Götveren Hasan ve Caferettindi.
İyi de bunların şu an burada özellikle de engelli tuvaletinde ne işi vardı.
$$ Ulan sendeki şansın amk her yerde bunlar çıkıyor karşına, yani anlamıyorum bu nasıl bir cenabetlik.
Şu an iç sesimi hiç dinleyecek durumda değildim o yünden kendisine göz devirip geçtim.
" Caferettin ne demek ben artık gay değilim? Aklımı kaybedeceğim aklımı! Nasıl beni beni Sarıklını ezip geçersin nasıl aşkımızı yok sayarsın! " diye bağıran Hasan ile şoklardan şoklara giriyordum.
Yuh amk yuuuuuuuh!
Şansımı sikeyim şansımı!
" Hasan neden anlamak istemiyorsun. Biz seninle bu saatten sonra sadece arkadaş olabiliriz, ben birine aşığım. " dedi buz gözlerine meşale soktuğum.
Daha fazla dikilmeyip kapıyı açtım. Ama keşke elim kıvrılıp götüme gireydi de açmasaydım. Gözlerim gördükleri karşısında kör olmak için yalvarıyorlardı buna eminim.
Hasan ve Caferettin...
Öpüşüyorlardı...
Daha doğrusu Hasan Caferettini yiyordu...
