Yıllar su gibi geçerken ben "Şu da bir köşede dursun."kafasında iken aldığım acımasızca darbe ile yok olmuştum sanki. Ben gerçekten mahvolmuştum. Yapayalnızdım , hiçlikteydim ve birilerine sürekli muhtaçtım. Evet, birilerine muhtaç.
Ne kadar çaresiz kalsam bile kendimden ödün vermeyeceğini söyleyen ben, kendini kaybetmişti belkide.
Ben İdil Boratav. Ailemi bir davette kaybetmiştim. Bir davet dedim şimdi size ama anlatayım. Biz durumu ortalamanın üstünden olan bir aileydik. Babam Hakan Boratav bir hukukçuydu. Annem Serpil Boratav ise öğretmendi. Kardeşim vardı birde. Asel Boratav 9 yaşındaydı sadece. Bir rezidansta yaşıyorduk ve bu rezidans her yıl kendi konukları arasında davet verirdi. Bu davetlerin çoğuna katılmıştım fakat Allah kahretmesin ki son davete katılamamıştım...
Bir kutlama partisi olarak düşünebiliriz, tabi ne kutlama 🎉! Kaşla göz arasında her geçen yıl daha çok gözümüzü boyuyorlardı. Bir akıllı çıkıpta şimdiye kadar itiraz etmemişti. Tabi benim dışımda. Benim itirazım sadece ailemi etkiliyor olsada bu durumdan rahatsızdım en nihayetinde :)Neyse, gel gelelim davete. 9 Aralık günü saat 20.30 başlaması planlanmıştı partinin. Kutlama bölgesi ise şehir merkezine uzaktı.Kahrolası partide akıl almaz bir yangın çıkmıştı. Son 30 yılın en gizemli olaylarından biri haline gelmişti ailemi dahi kaybettiğim bu felaket. Tabi yöneticiler ise bunu bir "ihmal."davası olarak kenara ayırmışlardı.
"Sen ne yaptın?"diye soracak iseniz,ben ailemin yasını tutmak dışında başka hiçbir şey yapmadım arsız gibi. Beş parasız kalmıştım ve bana mükellef olacak hiçbir akrabam dahi yoktu. Mahkemeler bu davayı "ihmal"kazası diye geçiştirmişti. Yangınının nereden çıktığı bile belli olmayan bu felaket, nasıl böyle geçiştirilebilirdi ki?
