Bir daha dönmeyeceğini bilmeden.

Ali, her sabah saat 06.30’da uyanırdı. Alarm çalmadan birkaç dakika önce gözlerini açması alışkanlık olmuştu. Telefonunu eline alır, saate bakar, sonra yataktan kalkardı. Hayatı yıllardır aynı düzenin içinde ilerliyordu. Sabah işe gider, akşam eve döner, annesiyle birkaç dakika konuşur, yemeğini yer ve odasına çekilirdi. Babası üç yıl önce vefat etmişti. O günden sonra evin bütün yükü annesinin omuzlarına kalmıştı. Ali de elinden geldiğince annesine destek olmaya çalışıyordu. Fakat çalışmak, faturalar, borçlar ve hayatın bitmek bilmeyen masrafları arasında bazen annesinin yüzüne doğru düzgün bakmaya bile fırsat bulamıyordu. Annesi bundan hiç şikâyet etmezdi. Her sabah Ali işe gitmeden önce mutfağa geçer, çayını koyar ve: “Dikkatli git oğlum,” derdi. Ali de her zamanki gibi: “Tamam anne,” diye cevap verirdi. Hepsi bu kadardı. Bir pazartesi sabahı Ali yine aceleyle hazırlandı. Ayakkabılarını giyerken annesi mutfaktan seslendi: “Akşam erken gelir misin?” Ali kapıyı açmak üzer