Uzun zaman sonra ilk defa bu kadar güzel bir sabaha uyanıyorum, demek isterdim ama benim her sabahım harika olduğu için diyemiyorum. Yinede bu sabahın çok daha özel olduğunu söylemek isterim. Asssahahaasss.
Aşağıdan sesler gelmeye başladı bile, sanırım ev halkı da sonunda uyanmış ve hayırlı haberi almışlar. Yatakta iyice gerindim, yüzümde ki aptal sırıtışı bir türlü silemiyorum. Böyle giderse aşağı inemiyeceğim. Yine de gülmekten vazgeçemiyorum, annem "ne yapıcaz Devran" "ahh bu salak oğlan" diye bağırdığına göre hala bayılmadı demektir yani henüz tehlike yok. Ahaa babam bağırdı ayy vallahi annem bayıldı. Haklı kadın, bu kadına bu yapılır mı abi ama yaa, aferin abilerin en aslanı be "kimin abisi beeee" diye naralar atarak aşağı koştum, tabiki içimden. Asaaashhaahs.
"Ayy baba noldu ya sabah sabah, ayy anneee" " Tansiyonumu düştü noldu baba"
YANi BÖYLE BİR OYUNCULUK, BÜYÜK TEBRİK EDERİM, ELİM OLSA ALKIŞLAMIŞTIM EVİNCİĞİM...
İşte iç sesimin devreye girdiği o muhteşem ve kutlu an, "gör gör kimin iç sesi olduğunu gör de gururlan yetenek akıyor oğlum heheyt..."
Annemi beraber kanepeye yatırdık bir koşu gidip mutfaktan su alıp geri geldim ama Ayşen teyze çoktan getirmişti bende sabah sabah su iyi gider diye fondipledim, bardağı da giderken alsın diye Ayşen teyzeye verdim ve biricik gariban anamın yanına koştum. Yanı başına oturup elini tuttum. Şimdi Allah var onu böyle görmek beni üzdü gözyaşlarım pıt pıt akmaz mı, benim sultan hanım annem beni görünce daha beter ağlamaya başladı. İşte Anamın kızı olarak bende daha fazla ağladım ama bir tezatlık farkettim. İçi kan ağlarken gülen insanları duymuştum ama içim kıpır kıpır mutluluktan dört köşe halde ağlamam, kendimi bir sorgulamadım değil. Amaan boşver benim anam ağlarken ben gülemem arkadaş, yani dışımdan.
Aradan bir saat geçti biraz toparlandık ve dışarı çıktık. Şaka bir yana şimdi hepmiz ne olacağını merak ediyoruz. Meğer abim Azat, bizim iki kuşak önceden kan davalı olduğumuz Zemherioğlu konağından bir kız kaçırmış.
SANKİ BİLMİYORDUN.
"Canım iç ses çekil aradan çocuğum ablan konuşuyor."
EVİNCİĞİM BEN ANLAMIYORUM. NEDEN SEN KIZ OLDUĞUN HALDE BEN ERKEĞİM VE SENDEN KÜÇÜĞÜM. BAŞKA İÇ SES KALMAMIŞTI O YÜZDEN Mİ BEN SANA MECBUR KALDIM.
" Evinciğin seni yolmadan sus bi sus tövbe"
HAYIR YANİ BAŞKA İSİM Mİ YOKTU ADIM NEDEN TÖVBE EVİNCİĞİM..
"Tövbe tövbeeee"
"Ne oldu güzel kızım"
"Hı bişey yok baba, biraz daraldım sadece"
"Ayy Devran bey valla kız haklı ne olacak şimdi, bunlar oğlumu vurur. Devran, o olmasa kızıma ne olacak Devran. Senelerdir başka şehirde okuttuk kızımızı kendi hayatı olsun diye, ne yaptı bu bizim yarım akıllı oğlan."
"Ne bileyim Sultan hanım hiçte belli etmedi ki ne ara gördü bu kızı da sevdi etti bilemedim ki. Bı haber kaldık bu oğlandan Sultan hanım nasıl olsa erkek evlat dedik bakar başının çaresine şu başımıza gelene bak."
MUTLU MUSUN EVİNCİĞİM BAK SİZİNKİLER NE HALE GELDİ.
Bak sus diyorum kötü şeyler olacak tövbeeee"
"Hayırlar olsun ne oluyor kızım sana"
"Yok birşey Sultan'ım abime üzüldüm"
YAV HE HE AKŞAM KONAKTAN KAÇIRIRKEN DE ÜZÜLÜYORMUYDUN ACABA"
"Laann"
"Ayy valla kız da gitti görüyorsun değil mi Devran bey"
"Ne oldu kızım gene korkutma bizi"
"Aklıma geldi, ya bunlar Azat'la Şirin'i bulmuşlarsa, hala gelen giden yok ya o yüzden şey ettim."
"Ayy gitti oğlum Devraaann"
İYİ HALT ETTİN EVİNCİĞİM
"Ne diyorsun be kızım görmez misin ananın halini"
"Pardon baba an itibariyle düşünmeyi bırakıyorum ben"
Dışarda birden duyulan silah sesleri ve bağrışmalar abimin iyi saklandığını gösteriyor. Aferin be aslan aslann asaahasss. Ay Aslan demişken Aslan da gelmiş midir ki acep. Gelsin be iki gözümün çiçeği.
Konaktan içeri bizim adamlarla çevrili Zemherioğlu konağının adamaları girdi. Hepimiz avluda karşı karşıya gelmiştik. Demem o ki ya davul zurna ya kıyamet anı olacak.
Babamın ailesi de Zemherioğlu konağına denk bir güce sahip olduğundan iki aile de temkinli olmak zordundaydi bunca yıldır, fakat dün akşam bu suskun savaş sona ermiş ve iki aile içinde yeni bir savaş müzakeresi başlamıştı.
Ayy şu babasının arkasında ki Aslan değil mi? görmeyeli daha fazla mı uzamış bu be. Olsun bakışlara bak ya elinden gelse hepimizi yakacak. Seni gidi yakışıklı Kara veba.
"Devran Şahmaran, oğlun olacak o şerefsizin yerini bize ver. Bizim aileden kız kaçırmak da neymiş. Oğlunu yedi düvele rezil etmek bize farzdır."
"Orda dur bakalım Boran Zemheri benim oğluma şerefsiz diyecek adam önce bir aynaya baksın. Benim oğlum sevdiğine sahip çıkmış, kızın rızası var ki beraber gitmişler her aileye böyle yiğit bir oğlan nasip olmaz."
İşte benim babam. Kelimelere sığdıramam ki ben onun merhametini, bakışlarını hele ki babalığını. Ben bu Mardin semalarının altında bir çok kızın düşlediği o hayatı yaşadım arkamda babamla. Aklım ermeye başladığı vakitlerden babamın bir öğüdü kulağıma küpe oldu. "Eğer bir gün hayal kurarsan benim çakır gülüm o gün yorulmadan savaşmaya hazır olmalısın. İnsan bir savaş verecekse bu hayalleri için olmalı" demisti. Öyle yaptım baba, şimdi bu kaosa ben sebep oldum ama yine de pişman değilim. Ben Devran Şahmaranın kızıyım. Söz veriyorum baba bugün başlattığım bu savaşta yorulmadan devam edeceğim. Çünkü biliyorum ki sen benim düşmeme izin vermezsin. Elinde reyhan merhemi beni beklersin sen dizim her kanadığında sana geleceğimi bilirsin çünkü. Bugün abim burda olup babamı görmeliydi. Gerçi görmesine gerek yok biz babamızı biliriz.
Arkadaşlar telefondan yazdığım için bölüm biraz kısa oldu. Ama bu bölümü hepinize armağan ediyorum uzun zamandır yazmak istediğim bir kitaptı. Başladığım için çok mutluyum.
Lütfen vote ve yorumlarınız eksik etmeyin. Kütüphanenize ekleyip takip etmeyi unutmayın sizleri seviyorum ❤️ bir sonraki bölümde görüşmek dileğiyle 🤓
