{"blocks":["cmgdrrbwr"],"data":{"cmgdrrbwr":{"id":"cmgdrrbwr","type":"paragraph","content":{"text":"
Barış önde ben arkada yalıya girmiştik. Barış salonun kapısının önüne gelince duraksadı ve kolunu geçmem için ileriye uzattı ve başını eğdi. Kibarca başımı sallayıp bana bakan hizmetliye trençkotumu verdim ve Barış’ın önünden ağır adımlarla salona giriş yaptım. İçeriye girdiğimde beni altın işlemeliğin fazla olduğu avangart salon takımı karşıladı. Baş koltukta Barış’ın annesi Mesude Hanım oturmuş ,siyah elbisesi ve üstüne saçının yarısını kapatan gri parlak bir şal atmış bu kadın sanki kraliyet ailesindenmiş gibi duruyordu. Diğer üçlü koltukta Dilan ve Nazlı oturuyordu. Dilan pembe takımıyla çok güzel görünüyordu. Yanındaki Nazlıya gözüm ilişti ve tekrar içim sızladı. Bu küçük kızın babası annesi yerine beni tercih ediyordu, şuan anlayamaz belki de ama büyüdüğünde benden nefret edeceğine emindim.
Herkese gülümsedim ve Mesude Hanım elini yanımdaki koltuğa doğru uzatıp:
-Hoşgeldin güzel kızım, ayakta kaldın lütfen otur. Dedi. Tebessümle karşılık verip koltuğa oturdum.
-Kusura bakmayın lütfen çok trafik vardı,malum İstanbul trafiği. Dedim mahcup bir gülümsemeyle, barış trafiği…Hemen ardından salon girişinden bir ses yükseldi:
-Aaa lütfen duymamış olalım, ne olacak asıl bu davetimizi kırmayıp gelmen çok hoş bir davranış ben ve ailem için. De mi hayatım? Dedi. Barış’ın koluna girip yanağından öperken. Evet bu da Bahar Nigar Boran. Boranların meşhur gelini. He zaman görürdüm röportajlarda Barışla Bahar’ı sarılırken ama canlı görmek çok pis canımı sıkmıştı. Derken Bahar yine söze atıldı:
-Aryacım sizi tanıştırmayı unuttum kusura bakma, biliyorsundur büyük ihtimalle ama yinede tanıştırayım bu Barış Boran benim kocam. Dedi elini Barış’a doğru uzatarak.
-Barışçım Arya Hanım çok ünlü bir moda tasarımcısı ve sağolsun bizi kırmadı , düğün kıyafetlerimizi kendisi tasarlayacak . Dedi ve bana dönüp gülümsedi. Ah Bahar Ah sen beni değil keşke ben seni Barışla tanıştırabilsem. Kafamı kaldırıp Barış’a tebessüm ettim oda bana karşılık verdi.
-E haydi tanışma faslınız bittiyse kalkalımda Arya Hanım acıkmıştır bu garip şehrin trafiğinden bir güzel doyursun karnını. Dedi ve ayaklandı, herkes masaya oturdu Dilan da yanındaki boş sandalyeyişaret etti. Bende başımla onaylayıp işaret ettiği sandalyeye kuruldum. Karşımda Bahar,Barış ve küçük kızları Nazlı oturuyordu.O kadar güzel bir aile gibi görünüyorlardıki ağlayarak masadan kalkmak istiyordum. Sorun güzel bir aile olmaları degildi bir ailenin mutluluğuna üzülmem beni çok rahatsız ediyordu. Arada bir Barış başını kaldırıp çaktırmadan bana gülümsüyordu. Tam derin düşüncelere dalmıştımki.Dilan konuşmaya başladı:
-Tasarımlar çok güzel olmuş gerçekten Arya , dün Koray ile beraber baktık ve Koray da hayran kaldı gerçekten çok yeteneklisin. dedi.
-Teşekkür ederim Dilancım,beğenmeniz beni çok mutlu etti.
Dedim gülerek.
-Arya kızım sen ne zaman başladın bu işe.Dedi Mesude Hanım.
-Annem de bilirsiniz çok ünlü bir tasarımcı, hep benimde tasarımcı olmamı istiyordu bu yüzden küçük yaştan beri çizim yapıyorum neredeyse 16 -17 yıl oldu. Dedim çatal ve bıçak yardımıyla parçaladığım tavuğu çatalımla alıp ağzıma götürürken. Tavuğu afiyetle çiğnerken Bahar yemeğini bırakıp bana doğru gülümseyerek:
-Aryacım hiç görüştüğün biri falan var mı? .Dedi ve benim yediğim tavukla boğulmam bir oldu. Dilan’ın gözleri faltaşı gibi açıldı ve yanıma yanaşıp sırtıma vurmaya başladı.Ve birden önüme bir bardak su kondu kafamı kaldırıp zar zor baktım. Bana bakan bir çift koyu kahverengi gözle karşılaştım, Barış…O kadar endişeliydiki elleri titriyordu hep böyle olurdu. Gözüyle suyu gösterdi ve:
-İç! diye kükredi resmen. Lan oğlum tüm yakışıklılığınla bana bakmasan içicem zaten derken Dilan’ın masadan alıp bana uzattığı suyu alıp içmeye başladım Ve çok şükür o küçük tavuk parçası boğazımdan aşağı doru süzüldü gitti. Derin bir oh çekip sandalyeye yaslandım.
-İyisen de mi güzel kızım. Dedi Mesude Hanım gözlerini kocaman büyüterek.
-İyiyim iyiyim. Dedim, konulan diğer suyu teklerken.
-Çok şükür bir şey olmadı Aryacım. Bende şey diyordum bir görüştüğün falan var mı? Dedi Bahar. Ya sanane asalak mısın nesin ne yapacak ya bu, evet var senin eşin desem kıyamet kopardı da tabiki demeyeceğim.
-Yok Bahar Hanım,bekarlık sultanlıktır misali mutluyum böyle. dedim göz kırparak.
-Yok öyle bir şey Aryacım bak biz ne kadar mutluyuz. Sende maşallah çok güzel kızsın, ben diyorumki alalım seni bizim Baran’a ne dersin? Dedi ve demesiyle Barış’ın kükremesi bir oldu:
-Bahar ne diyorsun ya öyle? Ağzından yer alsın. Ayrıca kısa o.Dedi Barış.
-Aşkım ne kısası çocuk1.86 maşallah yani hem herkes senin gibi boylu poslu olacak diye bir şey yok de mi sevgiliim? Dedi bahar Barış’ın yanağını okşarken.
-Bahar kız 176 (kekelemeye başlayarak) yani şey 170 boylarındadır, kız zaten topuklu giyince de 180 olur aynı boyda mı olsunlar? Dedi Barış hiddetlenerek.
-Aşkım noldu sana ne? Hem bir daha bu kadar efendi , düzgün bir çocuğu ne zaman bulacakki? Dedi Barış’a göz devirip bana gülümserken.
-Yok teşekkür ederim Bahar Hanım o işlere girmek istemiyorum. Dedim ve yemeğimi didiklemeye başladım.
-Desene gül gibi gelini kaçırdık. Neyse güzel kızımın üstüne gitmeyelim. Aklında başka biri vardır belkide. Dedi bana göz kırparak.Mesude Hanım’a gülümsedim bir bilse aklımdaki ve gönlümdeki tek kişinin en büyük oğlu Barış olduğunu…
Yemek bitmişti, tekrar tüm ailece koltuklara kurulmuştuk(onların ailesi). Beraber tasarımların şuanki haline bakıyordurduk. Gelinlik ve damatlık hazır olmak üzereydi sıra diğer aile fertlerinin tasarımına gelmişti. Mesude Hanım gösterişli olsun bana yeter demişti, Bahar mavi balık kesim straplez bir elbise istemişti. Barış sade siyah smokin deyip geçmişti. Baran ve Eymen Babaya(herkes buralarda Eymen Beye baba denir) da Aynı siyah smokin dediler. Ve çizimleri kabataslak yapıp önlerine koydum. Kendimi övmek gibi olmasın ya da olsun, işimi güzel yaparım. Tabiki de hepsi çizimlere hayran kaldı.
Ve çok şükür bu yorucu ama güzel iş yemeğinin de sonuna gelmiştim. Herkesle vedalaştıktan sonra Barış ve Bahar beni geçirmeye kapıya kadar geldiler. Trençkotumu veren hizmetliye gülüp trençkotumu giymeye koyulmuştumki kapının açılmasıyla duraksadım. İçeriye 180 boylarında esmer bir adam girmişti, görünüşe göre çok yorucu bir gün geçirmişti.Bahar’ın gözleri bu adamı görünce adeta parladı.Ve hemen öne atılıp:
-Barancım hoş geldin, Arya bak bahsettiğim Baran ortanca kardeş çok efendidir maşallah . Dedi ve o anda Baran’ın gözleri beni buldu ve beni tepeden tırnağa süzmeye başladı
-Arya da Dilanların düğününde bizim kıyafetlerimizin tasarımıyla ilgilenecek.Kendisi çok yetenekli bir moda tasarımcısı. Dedi Dibi gelmiş bordo saçlarıyla oynarken.
-Sizinle tanışmak bir şeref Arya Hanım.Lütfen bana adınızın anlamını bahşedin. dedi yapmacık bir samimiyetle sağ elime uzanıp elimin üzerine küçük bir buse kondururken. Hafif bir tebessümle:
-Bende memnun oldum Baran Bey, Arya bitmeyen müzik demek. Dedim avcundaki elimi çekerken.
-Adınızda isminiz gib- diyemeden:
-Uzatmasan mı Baran, hanımefendi evine geç kalmasın gece gece. Dedi Baran’ın kolundan kendisine doğru çekerken.Barış’ın bakışları beni bulduğu an durumun ciddiyetini farkettim, adamın gözleri resmen ateş atıyordu.
-Bencede ailem evde bekliyor çok geçe kalmayım ben,İyi geceler. Dedim. Ailem beni bekliyor ne Arya Allah rızası için bebek misin sen. Daha da utanarak başımı öne eğdim ve hızlıca geçiştirip evden çıktım. Tam kapıya dış kapıya ulaşmıştımki arkamdaki ses yüzünden duraksadım.
-Arya Hanım lütfen bekleyin. Arkamdaki Boran’a doğru dönüp:
-Buyrun Baran Bey.Dedim.
-Lütfen itiraz istemiyorum, saat çok geç oldu evinize ben bırakayım. Dedi ve dış kapıyı açıp geçmem için işaret etti. Sanırım ne kadar itiraz etsem de bir etkisi olmayacaktı.Başımla onaylayıp siyah bir bmw ye doğru ilerledik. Açtığı kapıya doğru ilerleyip araba koltuğuna yerleşmeye koyuldum. Ve eve doğru gitmeye koyulduk.
","styles":{"bold":{"ranges":[]},"italic":{"ranges":[]},"underline":{"ranges":[]},"strikethrough":{"ranges":[]}},"alignment":"left"}}}}