Eve Dönüş
Mektubun son satırını okuduğumda gözlerim doldu.
“Sen hiçbir zaman kaybolmadın. Sadece eve dönmen biraz uzun sürdü.”
Kâğıdı yavaşça masaya bıraktım.
Nehir bana sarıldı.
Lara da yanımıza geldi.
Üçümüz birbirimize sıkıca sarıldık.
Yıllarca ayrı kalmıştık.
Yıllarca birbirimizi aramadan yaşamıştık.
Ama sonunda…
Kavuşmuştuk.
Babam sessizce ayağa kalktı.
“Size söylemem gereken son bir şey daha var.”
Hepimiz ona baktık.
“Bundan sonra kimse sizden bir şey saklamayacak.”
Nehir gülümsedi.
“Buna gerçekten inanabilir miyiz?”
Babam başını salladı.
“Evet.”
Lara elimi tuttu.
“Bir daha ayrılmayacağız.”
“Bir daha.”
Kayra da yanımıza geldi.
“Bence bu ailenin yeni bir kuralı olmalı.”
“Ne?”
“Kimse tek başına savaşmayacak.”
Gülümsedim.
“Anlaştık.”
Akşam olduğunda hepimiz sahile indik.
Güneş yavaşça batıyordu.
Nehir ve Lara denizin kenarında yürüyordu.
Ben biraz geride kaldım.
Kayra yanıma geldi.
“Ne düşünüyorsun?”
“Her şeyi.”
“Pişman mısın?”
Başımı salladım.
“Hayır.”
“Hiçbir şeyi değiştirmek istemiyor musun?”
Bir süre düşündüm.
“Belki bazı şeyleri.”
“Hangilerini?”
“Hiçbirimizin bu kadar acı çekmesini istemezdim.”
Kayra elimi tuttu.
“Ama sonunda birbirimizi bulduk.”
Gülümsedim.
“Evet.”
Nehir uzaktan bağırdı:
“Eftelya!”
“Efendim?”
“Fotoğraf çekilelim!”
Lara da ona katıldı.
“Hepimiz!”
Telefonumu çıkardım.
Dördümüz yan yana durduk.
Kayra kamerayı açtı.
“Hazır mısınız?”
Nehir güldü.
“Bu kez kimse eksik değil.”
Fotoğraf çekildi.
O an ekrana baktım.
Dört kişi.
Dört farklı hayat.
Ama tek bir aile.
Yıllar boyunca kendime hep aynı soruyu sormuştum:
“Ben kimim?”
Cevabını sonunda buldum.
Ben geçmişimde yaşananlardan ibaret değildim.
Ben kaybolan bir kız değildim.
Ben yarım kalmış bir hikâye değildim.
Ben…
Eftelya’ydım.
Bir kız.
Bir kardeş.
Bir dost.
Bir sevgili.
Ve artık kendi hikâyesinin yazarı.
Kayra yanıma geldi.
“Ne yazıyorsun?”
Defterimi gösterdim.
İlk sayfaya tek bir cümle yazmıştım:
“Bazı insanlar birbirini bulmaz. Bazı insanlar birbirine geri döner.”
Kayra okudu.
“Güzel.”
“Bence de.”
Defteri kapattım.
Nehir ve Lara yanıma geldi.
“Eve gidiyor muyuz?”
Gülümsedim.
“Evet.”
Üçümüz birlikte yürümeye başladık.
Bu kez kimse arkasına bakmadı.
Çünkü artık kaçmıyorduk.
Artık aramıyorduk.
Artık beklemiyorduk.
Kavuşmuştuk.
Ve belki de bazı hikâyelerin gerçekten sonu yoktu.
Sadece…
eve dönüşü vardı.
SON