Son Mektup
Elimdeki zarfa uzun süre baktım.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“50. bölümde aç.”
“Bunu şimdi açmak istiyorum.”
Babam başını salladı.
“Henüz değil.”
“Bunca yıldır bekledim.”
“Bir bölüm daha.”
Kayra gülümsedi.
“Sanırım hayatımızda ilk kez bir mektubu açmak için bu kadar sabırsızlanıyoruz.”
Nehir güldü.
Lara da yanımıza geldi.
“Birlikte açacağız.”
Başımı salladım.
“Birlikte.”
Ertesi sabah kasabaya geri döndük.
Bu kez her şey farklıydı.
Aynı sokaklar…
Aynı evler…
Ama biz artık aynı insanlar değildik.
Nehir yanımda yürüyordu.
Lara diğer tarafımdaydı.
Kayra ise biraz arkamızdan geliyordu.
Bir ara durdum.
“Biliyor musunuz?”
Üçü de bana baktı.
“Ne?”
“Bütün bunlar başlamadan önce tek istediğim normal bir hayat yaşamaktı.”
Kayra gülümsedi.
“Normal hayat biraz abartılmış bir şey olabilir.”
Güldüm.
“Belki.”
Lara elimi tuttu.
“Ama artık yalnız değilsin.”
Nehir diğer elimi tuttu.
“Hiç değilsin.”
Akşam olduğunda hepimiz aynı evde toplandık.
Annem masaya yemek koydu.
İlk kez herkes aynı masadaydı.
Gerçek babam.
Beni büyüten annem.
Nehir.
Lara.
Kayra.
Ve ben.
Masaya baktım.
Yıllardır hayalini kurduğum şey buydu.
Eksik parçaların bir araya gelmesi.
Kimsenin kaçmaması.
Kimsenin yalan söylememesi.
Kimsenin kapıyı arkasından kapatıp gitmemesi.
Annem bana baktı.
“Mutlu musun?”
Gülümsedim.
“Evet.”
Gece yarısı balkona çıktım.
Kayra peşimden geldi.
“Yarın son mektubu açıyoruz.”
“Evet.”
“Heyecanlı mısın?”
“Biraz.”
“Ya içinde kötü bir şey varsa?”
Ona baktım.
“Artık kötü şeylerden korkmuyorum.”
“Gerçekten mi?”
“Çünkü ne olursa olsun…”
Elini tuttum.
“…yanımda sen varsın.”
Kayra gülümsedi.
“Ben de hep yanında olacağım.”
Başımı omzuna yasladım.
Bir süre sessizce gökyüzüne baktık.
Sonra Kayra cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.
“Bu ne?”
“Benim mektubum.”
“Bana mı?”
“Evet.”
Açtım.
Tek bir cümle yazıyordu:
“Seni ilk gördüğüm gün senden hoşlandım. Ama seni sevdiğimi, seni kaybetmekten korktuğum gün anladım.”
Gözlerim doldu.
Kayra’ya baktım.
“Bunu neden şimdi verdin?”
“Çünkü yarın hikâyenin sonunu yazacağız.”
“Ya son değilse?”
Gülümsedi.
“Belki de yeni başlangıçtır.”
Sabah olduğunda hepimiz masanın etrafında toplandık.
Babam zarfı ortaya koydu.
Nehir elimi tuttu.
Lara diğer elimi.
Kayra karşımda oturdu.
Zarfı açmak için elimi uzattım.
Ama açmadan önce bir an durdum.
Çünkü yıllardır aradığım cevapların hepsi artık önümdeydi.
Ve ilk kez…
Cevabı bilmekten korkmuyordum.
Zarfın mührünü kırdım.
Kâğıdı çıkardım.
İlk satırı okudum.
Ve gözlerim doldu.
Çünkü mektup şöyle başlıyordu:
“Sevgili Eftelya, eğer bunu okuyorsan, sonunda hepiniz kavuşmuşsunuz demektir.”
Başımı kaldırdım.
Nehir gülümsüyordu.
Lara ağlıyordu.
Kayra elimi tuttu.
Ve ben mektubun devamını okumaya başladım.
Ama asıl bilmen gereken şey şu:
Sen hiçbir zaman kaybolmadın.
Sadece eve dönmen biraz uzun sürdü.