Kapının Ardındaki Adam
Kapının arkasından gelen sesi duyunca kimse hareket edemedi.
“Eftelya… artık saklanmanın bir anlamı yok.”
Lara pencereye baktı.
“Geldi.”
Kayra yanıma geçti.
“Kim?”
Lara fısıldadı:
“Gerçek baban.”
Elimdeki zarfı sıkıca tuttum.
“Ben konuşacağım.”
Kayra başını salladı.
“Yalnız değilsin.”
Kapıya doğru yürüdüm.
Tam açacakken Lara kolumu tuttu.
“Eftelya.”
“Ne?”
“Ne söylerse söylesin, hemen inanma.”
Başımı salladım.
Kapıyı açtım.
Karşımda yıllardır fotoğraflardan tanıdığım adam duruyordu.
Gerçek babam.
Bana baktı.
Gözleri doldu.
“Büyümüşsün.”
“Sen de çok geç kaldın.”
Bir an sustu.
“Biliyorum.”
İçeri girdi.
Lara ondan uzak durdu.
Nehir ise ilk kez onu görüyordu.
Adam ikisine de baktı.
“Üçünüzü aynı yerde görmek…”
Sesi titredi.
“Bunu yıllardır hayal ettim.”
Nehir sertçe sordu:
“Bizi neden ayırdın?”
Adam başını salladı.
“Ben ayırmadım.”
“Kim ayırdı?”
“Babanızın düşmanları.”
Ben araya girdim.
“Sen benim gerçek babamsan, neden yıllarca beni aramadın?”
Adam gözlerini bana dikti.
“Aradım.”
“Bulamadın mı?”
“Buldum.”
Donup kaldım.
“Ne?”
“Senin nerede olduğunu biliyordum.”
“Peki neden gelmedin?”
Adam cevap vermekte zorlandı.
“Çünkü annen bana bir şart koydu.”
“Ne şartı?”
“Senin hayatına girmeyecektim.”
Annem…
Yıllardır beni büyüten annem.
“Bunu neden yaptı?”
“Çünkü seni kaybetmekten korkuyordu.”
Adam cebinden eski bir mektup çıkardı.
“Bu sana.”
Mektubu aldım.
Üzerinde annemin el yazısı vardı.
Açtım.
Eğer bir gün Eftelya’yı bulursan, ona gerçeği anlat.
Ama onu benden alma.
Çünkü ben onu kaybedersem, geriye hiçbir şeyim kalmaz.
Gözlerim doldu.
Annemin beni gerçekten sevdiğini artık biliyordum.
Ama bu, sakladığı gerçekleri affetmem için yeterli değildi.
“Bana söylemediğin başka ne var?”
Gerçek babam sustu.
Kayra hemen sordu:
“Yine mi sır?”
Adam başını kaldırdı.
“Evet.”
“Ne?”
“Eftelya’nın hastalığı…”
Bir an durdu.
“…sandığınız şey değil.”
Kalbim hızlandı.
“Ne demek?”
“Sen doğduğunda kalbinde ciddi bir sorun vardı.”
“Bunu biliyorum.”
“Hayır.”
Adam başını salladı.
“Senin kalbine bir işlem yapıldı.”
Odaya sessizlik çöktü.
“Ne işlemi?”
“Doğduğun gece.”
Nehir bana baktı.
“Bu yüzden mi seni sakladılar?”
Adam cevap vermedi.
“Bana ne yaptılar?”
Gerçek babam gözlerini kaçırdı.
“Bunu sana anlatmaya hakkım yok.”
“Benim hayatım hakkında konuşuyoruz!”
“Biliyorum.”
“Öyleyse anlat!”
Adam derin bir nefes aldı.
“Sen doğduğunda kalbine müdahale edildi.”
“Kim yaptı?”
“Bir doktor.”
“Adı?”
Adam sustu.
Lara araya girdi.
“Dr. Selim.”
Adam ona baktı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Lara sandıktan bir dosya çıkardı.
“Çünkü onun imzası burada.”
Dosyayı açtık.
Doktorun adı yazıyordu:
Dr. Selim Arman.
Kayra’nın yüzü değişti.
“Bu isim…”
“Ne?”
“Babamın eski dosyalarında da vardı.”
Tam o anda dışarıdan bir fren sesi geldi.
Gerçek babam pencereye koştu.
“Gitmeliyiz.”
“Kim geldi?”
Adamın yüzü gerildi.
“Dr. Selim.”
Hepimiz sustuk.
Lara fısıldadı:
“Yıllardır bizi arayan adam.”
Kapı sertçe çalındı.
Sonra dışarıdan bir ses geldi:
“Eftelya!”
Ses tekrar yükseldi.
“Kalbin hakkında gerçeği öğrenmek istiyorsan, dışarı çık!”
Kayra elimi tuttu.
Ben kapıya baktım.
Ve ilk kez korkmadım.
“Çıkacağım.”
Kayra bana baktı.
“Neden?”
“Çünkü artık kaçmak istemiyorum.”
Kapıya doğru yürüdüm.
Ama kapıyı açmadan önce telefonum titredi.
Yeni bir mesaj.
“Dr. Selim’e güvenme.”
Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi:
“Çünkü o senin doktorun değil.”
Son mesaj:
“O, seni doğduğun gece değiştiren adam.”