Annemin Sırrı
Telefon elimde titriyordu.
“Lara’yı kaçıran kişi annen.”
Başımı yavaşça kaldırdım.
Annem hâlâ başını eğmişti.
“Anne…”
Cevap vermedi.
“Bana bak.”
Gözlerini kaldırdı.
Ve o bakışta yıllardır görmediğim bir şey vardı.
Korku.
“Bu doğru mu?”
Annem gözlerini kapattı.
“Evet.”
Lara’nın yüzü değişti.
“Sen…”
Annem ona baktı.
“Lara, ben seni kaçırmadım.”
“Mesajda öyle yazıyor!”
“Çünkü seni ben götürdüm.”
Herkes sustu.
“Ne?”
Annemin sesi titriyordu.
“Seni kaçırmadım. Seni kurtardım.”
Lara birkaç adım geri çekildi.
“Beni kimden kurtardın?”
Annem cevap verdi:
“Babanın düşmanlarından.”
Babam öne çıktı.
“Onu o gece hastaneden ben çıkardım.”
Annem başını salladı.
“Sonra ben onu güvenli bir yere götürdüm.”
“Peki neden bana söylemedin?”
“Çünkü seni de korumam gerekiyordu.”
Babam öfkelendi.
“Benden bile sakladın!”
“Çünkü sana güvenemezdim.”
O cümle odadaki herkesi susturdu.
Babam ona baktı.
“Bana neden güvenmedin?”
Annem gözlerini doldurdu.
“Çünkü senin etrafındaki insanlardan biri hainlik yapıyordu.”
Kayra hemen sordu:
“Kim?”
Annem bana baktı.
Sonra:
“Kayra’nın babası.”
Kayra dondu.
“Babam mı?”
Babam başını salladı.
“Hayır.”
Annem kararlı bir şekilde:
“Evet.”
Kayra’nın yüzündeki ifade değişti.
“Babam neden Lara’yı almak istesin?”
“Lara’yı almak istemedi.”
Annem derin bir nefes aldı.
“Lara’nın nerede olduğunu biliyordu.”
“Ve?”
“Bana yardım etti.”
Kayra şaşkınlıkla babasına baktı.
“Sen bana yıllardır yalan mı söyledin?”
Babası cevap vermedi.
Annem devam etti:
“Babanızın arasında anlaşmazlık çıktı. Ama ikisi de Lara’yı korumaya çalışıyordu.”
“Peki neden herkes birbirini suçluyor?”
“Çünkü gerçek ortaya çıkarsa hepiniz tehlikeye girerdiniz.”
Kapının dışından yeniden ses geldi.
“Yeter!”
Babam kapıya yöneldi.
“Burada kalın.”
Kayra bana baktı.
“Ben de geliyorum.”
“Hayır.”
“Eftelya…”
“Lara’yı buldum.”
Elini tuttum.
“Şimdi onu kaybetmeyeceğim.”
Babam kapıyı açtı.
Dışarıda birkaç adam vardı.
Ama aralarında bir kişi diğerlerinden ayrılıyordu.
Yaşlı bir adam.
Babam onu görünce dondu.
“Sen…”
Adam gülümsedi.
“Yıllar oldu.”
Annemin yüzü bembeyaz oldu.
Lara fısıldadı:
“Bu adam…”
“Kim?”
Lara korkuyla:
“Beni götüren adam.”
Adam içeri girdi.
“Artık saklanacak yeriniz kalmadı.”
Babam önüne geçti.
“Bitti.”
Adam güldü.
“Hayır.”
Sonra bana baktı.
“Her şey şimdi başlıyor.”
“Benden ne istiyorsun?”
“Gerçeği.”
“Ne gerçeği?”
Adam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki kadın vardı.
Biri annemdi.
Diğeri…
Tanımıyordum.
Adam fotoğrafı bana uzattı.
“Bu kadın senin gerçek annen.”
Nefesim kesildi.
Annem gözyaşlarını tutamadı.
“Eftelya…”
Fotoğraftaki kadına baktım.
Sonra anneme.
“Bana yıllardır yalan mı söyledin?”
Annem başını eğdi.
“Ben seni büyüttüm.”
“Ben bunu sormadım.”
Sessizlik.
Sonunda annem fısıldadı:
“Evet.”
Kalbim paramparça oldu.
Ama adamın son cümlesi daha da ağırdı:
“Ve gerçek annen hâlâ hayatta.”