Kayıp Bebek
Telefonu elimden düşürdüğümde Kayra hemen eğilip aldı.
Mesaj hâlâ ekrandaydı.
“Kayıp bebeği bulursanız, Eftelya’nın gerçek ailesini de bulacaksınız.”
Kayra bana baktı.
“Buna inanıyor musun?”
“Artık hiçbir şeyden emin değilim.”
Eve döndüğümüzde annemi karşımızda bulduk.
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuyunca yüzü bembeyaz oldu.
“Anne…”
Cevap vermedi.
“Bana gerçeği söyle.”
“Eftelya…”
“Ben gerçekten senin kızın mıyım?”
Annemin gözlerinden yaş süzüldü.
“Evet.”
Bir an rahatladım.
Ama sonra ekledi:
“En azından ben seni öyle biliyorum.”
Kalbim sıkıştı.
“Ne demek bu?”
Annem eski koltuğa oturdu.
“Sen doğduğunda hastanede iki bebek vardı.”
“Biliyorum.”
“Biri sendin.”
“Diğeri?”
Annem başını eğdi.
“Kimliğini hiçbir zaman öğrenemedik.”
Kayra sordu:
“Peki neden Eftelya’nın ailesiyle bağlantılı?”
Annem sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
“Çünkü o bebeğin ailesi seni yıllardır arıyor olabilir.”
Annem eski bir kutu çıkardı.
İçinden hastane bilekliği çıktı.
Üzerinde ismim yazıyordu.
EFTELYA.
Ama bilekliğin arkasında başka bir numara vardı.
Kayra numarayı görünce şaşırdı.
“Bu hastane kayıt numarası.”
“Evet.”
“Bunu arşivdeki dosyada da görmüştüm.”
Kutunun içinden başka bir bileklik çıktı.
Bu kez üzerinde isim yoktu.
Sadece:
BEBEK 17
yazıyordu.
İkimiz de birbirimize baktık.
“17…”
Kayra’nın yüzü değişti.
“Eski arşiv dolabının numarası.”
“Evet.”
O gün tekrar hastaneye gittik.
Arşiv görevlisi bizi görünce şaşırdı.
“Yine mi?”
“Bebek 17’nin kaydını bulmamız gerekiyor.”
Adam kaşlarını çattı.
“Bu kayıtlar çok eski.”
“Lütfen.”
Bir süre bilgisayarda arama yaptı.
Sonunda ekranda bir kayıt çıktı.
Bebek 17 — Doğum: 13 Ağustos
Benim doğduğum gün.
Kayra ekrana yaklaştı.
“Anne adı?”
Görevli cevap verdi:
“Kayıt yok.”
“Baba?”
“Yok.”
“Nasıl yani?”
“Dosya eksik.”
“Başka bilgi?”
Görevli ekrana baktı.
Sonra yüzü değişti.
“Bir not var.”
“Ne notu?”
Adam okudu:
“Bebek, özel talimatla hastaneden çıkarılmıştır.”
“Kim çıkarmış?”
Görevli başını salladı.
“İsim yok.”
Hastaneden çıkarken Kayra sessizdi.
“Ne düşünüyorsun?”
“Bence bu bebek kaybolmadı.”
“Ne demek?”
“Birileri onu hastaneden aldı.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara:
Artık çok yaklaştınız.
Ardından bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta genç bir kadın vardı.
Kucağında bir bebek.
Kadının yüzünü görünce donakaldım.
“Bu…”
Kayra fotoğrafa baktı.
“Annen.”
Başımı salladım.
Ama fotoğrafın altında yazan tarih…
Benim doğumumdan iki yıl önceydi.
Kayra bana baktı.
“Eftelya…”
“Evet?”
“Bu fotoğraftaki bebek…”
“Ben değilim.”
İkimiz de sustuk.
Sonra telefon yeniden titredi.
“Çünkü o bebek senin kardeşin.”
Gözlerim büyüdü.
Yıllardır tek çocuk olduğumu sanıyordum.
Ama şimdi öğreniyordum ki…
Benim hiç tanımadığım bir kardeşim vardı.