Babasının Gölgesi
Kapı açıldığında karşımızdaki adamı görünce nefesim kesildi.
Kayra’nın babası.
Yıllar önce çekilmiş fotoğraftaki yüzün aynısıydı.
Kayra birkaç saniye hareket edemedi.
“Baba?”
Adam oğluna baktı.
“Kayra.”
“Sen burada ne yapıyorsun?”
“Bunu sormadan önce çıkmamız gerekiyor.”
Kayra öfkeyle ayağa kalktı.
“Hayır.”
Babası ona baktı.
“Burada güvende değilsiniz.”
“Senin yüzünden buradayız!”
Adam sustu.
Kayra’nın sesi titriyordu.
“Eftelya’nın doğduğu gece burada olduğunu biliyorum.”
Babası gözlerini kapattı.
“Evet.”
“Bana neden hiç söylemedin?”
“Çünkü seni korumak zorundaydım.”
“Beni mi?”
Kayra acı bir şekilde güldü.
“Yıllarca benden gerçekleri sakladın.”
Adam bana döndü.
“Eftelya, sana anlatmam gereken şeyler var.”
“Önce şu sorunun cevabını ver.”
Elimdeki dosyayı kaldırdım.
“Bu dosya neden Kayra’nın adıyla ilgili?”
Adamın yüzü değişti.
“Onu nereden buldun?”
“Arşivden.”
Bir süre sustu.
Sonra:
“O dosya yanlış.”
“Nasıl?”
“Kayra’nın adı oraya sonradan eklendi.”
Kayra şaşırdı.
“Kim ekledi?”
Babası cevap vermedi.
“Kim?”
“Baban.”
Bu kez ben donup kaldım.
“Benim babam mı?”
“Evet.”
Kayra’nın babası kapıyı kapattı.
“Babanla yıllar önce anlaşmazlığa düştük.”
“Dosyada ne vardı?”
“Senin doğduğun geceye ait kayıtlar.”
“Peki neden benim adım var?”
“Çünkü baban bir plan yaptı.”
“Ne planı?”
Adam bana baktı.
“Seni korumak için Kayra’yı da bu işin içine dahil etti.”
Kayra kaşlarını çattı.
“Ben doğmadan önce mi?”
“Evet.”
“Nasıl?”
“Baban, gelecekte seninle Kayra’nın yollarının kesişeceğini biliyordu.”
İkimiz de sustuk.
“Bu saçmalık,” dedi Kayra.
“Babanın elinde çok fazla bilgi vardı.”
“Beni neden Eftelya’nın hayatına dahil etmek istesin?”
Adam gözlerini bana çevirdi.
“Çünkü seni koruyabilecek tek kişi olarak onu görüyordu.”
Kalbim hızlandı.
“Kayra mı?”
“Evet.”
Kayra’nın babası cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki çocuk vardı.
Biri bendim.
Diğeri…
Kayra.
“Bu ne?”
“İlk kez karşılaştığınız gün.”
Fotoğrafa baktım.
“Bu mümkün değil.”
“Kayra’nın ailesi kasabadan taşınmadan önce, ikiniz çocukken aynı hastanedeydiniz.”
Kayra fotoğrafa baktı.
“Ben bunu hatırlamıyorum.”
“Çünkü çok küçüktün.”
Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.
Benim doğum tarihim.
Kayra’nın yüzü değişti.
“Demek biz…”
“Evet.”
Babası sustu.
“Birbirinizi daha önce görmüştünüz.”
Tam o sırada dışarıdan araba sesleri geldi.
Kayra’nın babası pencereye baktı.
“Gitmeliyiz.”
“Kim geldi?”
“Babanın adamları.”
Kalbim hızlandı.
Kayra yanıma geçti.
“Eftelya, hadi.”
Üçümüz hastanenin arka kapısından çıktık.
Koşarak eski otoparka ulaştık.
Kayra’nın babası arabasına bindi.
“Binin.”
Kayra bana baktı.
“Hazır mısın?”
Başımı salladım.
Arabaya bindik.
Ama yola çıktığımızda içimde tek bir soru vardı:
Babam neden Kayra’yı yıllar önce bile benim hayatıma dahil etmişti?
Ve daha önemlisi…
Kayra’nın babası neden bize yardım ediyordu?
Arabanın içinde sessizlik vardı.
Sonunda Kayra’nın babası konuştu.
“Size bir şey söylemem gerekiyor.”
Kayra ona baktı.
“Ne?”
“Babanızın yıllardır sakladığı en büyük sır…”
Kısa bir süre sustu.
“…Eftelya’nın kalbiyle ilgili.”
Nefesim kesildi.
Kayra hemen bana döndü.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Adam aynadan bana baktı.
“Senin sağlık probleminin gerçek nedeni sana hiç anlatılmadı.”
Kalbim hızlandı.
“Ne?”
Adamın cevabı kısa oldu.
“Doğduğun gece kalbinle ilgili bir karar verildi.”
Ve o anda…
Yıllardır bildiğimi sandığım hastalığımın bile gerçek olmadığını anlamaya başladım.