Doğduğum Gece
Annemin son cümlesinden sonra arabada uzun süre sessizlik oldu.
“Doğduğum gece ne oldu?”
Annem direksiyonu daha sıkı tuttu.
“Eftelya, bunu anlatmak kolay değil.”
“Benim hayatım.”
“Biliyorum.”
“O zaman bilmem gerekiyor.”
Annem gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Sen doğduğun gece hastanede büyük bir kargaşa çıktı.”
“Ne kargaşası?”
“Babanın düşmanlarından biri hastaneye geldi.”
Kalbim hızlandı.
“Beni öldürmek için mi?”
“Hayır.”
Annemin sesi titredi.
“Seni almak için.”
Donup kaldım.
“Ne?”
“Senin doğduğunu öğrenmişlerdi.”
“Kim?”
“Babanın yıllardır peşinde olduğu insanlar.”
“Peki beni neden istiyorlardı?”
Annem sustu.
“Anne.”
“Çünkü sen…”
Bir süre konuşamadı.
“Çünkü senin doğduğun gece babanın elinde çok önemli bir bilgi vardı.”
“Benimle ne ilgisi vardı?”
“Senin doğumundan önce baban bazı insanlarla büyük bir anlaşma yaptı.”
“Ne anlaşması?”
“Babanın bütün imparatorluğunu koruyacak bir anlaşma.”
“Ve karşılığında?”
Annem bana baktı.
“Sen.”
Nefesim kesildi.
“Ben mi?”
“Senin doğduğunu bilen birkaç kişi vardı.”
“Beni nasıl kullanacaklardı?”
“Bilmiyorum.”
Annemin gözlerinden yaş geldi.
“Ama seni bir pazarlık aracı olarak görmek istediler.”
Eve geldiğimizde doğrudan odama çıktım.
Kayra da benimle geldi.
Bir süre sessizce oturdu.
Sonra:
“Bunu tek başına taşıma.”
“Çok fazla.”
“Biliyorum.”
“Hayatım boyunca kendimi normal biri sandım.”
Kayra elimi tuttu.
“Sen normalsin.”
“Değilim.”
“Eftelya…”
“Benim doğduğum gece insanlar beni bir anlaşmanın parçası olarak görmüş.”
Kayra gözlerimin içine baktı.
“Sen onların söylediği şey değilsin.”
“Peki neyim?”
“Benim tanıdığım Eftelya’sın.”
Gözlerim doldu.
“Bunu söylemen çok kolay.”
“Hayır.”
Elimi sıktı.
“Çünkü seni gerçekten tanıyorum.”
Telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
Bilinmeyen Numara:
Annen sana gerçeği anlatmaya başladı.
İkinci mesaj:
Ama hâlâ eksik.
Son mesaj:
Doğduğun gece hastanede yalnız değildin.
Ekrana bakakaldım.
“Kayra…”
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Mesajları okudu.
“Kim bu?”
“Bilmiyorum.”
Tam o sırada yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara:
Yanındaki çocuğa dikkat et.
Kayra kaşlarını çattı.
“Beni mi kastediyor?”
“Bilmiyorum.”
Telefon yeniden titredi.
Bilinmeyen Numara:
Çünkü babasının sana anlatmadığı bir gerçek daha var.
Kayra’nın yüzündeki ifade değişti.
İkimiz de sustuk.
Sonra Kayra yavaşça:
“Babamın…”
“Evet.”
“Benim doğduğun geceyle bir bağlantısı mı var?”
Cevap veremedim.
Ama içimde kötü bir his vardı.
Çünkü artık anlıyordum.
Bu hikâyede hiçbir şey tesadüf değildi.
Ne Kayra’nın bu kasabaya gelişi…
Ne benim onunla karşılaşmam…
Ne de yıllar sonra babamın ortaya çıkması.
Ve bütün yollar, doğduğum geceye çıkıyordu.