Odamdayım, yatağa uzanmış bir elimde cips diğer elimde içecek film izliyorum.
The Walking Dead.
Kapı çalıyor. Annemin mektuplarıdır diye düşünüyorum. Akgün çiftide dahil kimse bana gelmezdi. Sadece yaşlı komşularımla karşılaşırsak selam verirdik.
Kapıya doğru gidiyorum, kapıyı açıyorum ve bir kutu görüyorum. Babamın hediyesidir diye düşünüyorum. Babam her üç ayda bir bana bir hediye gönderir, bende ona sevdiğimi söyleyen bir mektup gönderirim. Tabii buna gerek olmadığını da yazardım ama dinlemezdi.
Kutuyu alıyorum ve salona gidiyorum. Kutuyu masaya koyuyorum ve hiçbir şeyden habersiz açıyorum. Siyah bir bez.
O an anlıyorum ailemden gelen birşey olmadığını. Babam sürekli renkli şeyler gönderirdi. Sürpriz yapma ihtimali var mıydı? Sanmıyordum.
Siyah bezi atıyorum bi’ kenara. Bir eldiven, ve bir fotoğraf karesi. Korkuyorum, telaşlanıyorum. Yavaşça eldiveni çıkarıp inceliyorum.
Deriden yapılmış bir eldiven, masaya koyuyorum. Sonra fotoğraf makinesini elime alıyorum, sırtı bana dönük. Kendime çevirmeye korkuyorum ve o an yine kapı çalıyor.
Fotoğrafa bakmamak için bir bahane sayıyorum bunu, gidiyorum kapıyı açıyorum. Etrafıma bakıyorum, kimse yok.
Bakışlarımı aşağıya indirdiğimde bir zarf görüyorum. Zarfı alıyorum, o da ters duruyor. Ön yüzünü kendime çevirdiğimde bir kelime görüyorum. Sadece bir kelime.
Bilinmeyen.
Kafamın içinde yankılanıyor.
Bilinmeyen.
Kim bu? Benden ne istiyor? Ama bilmiyorum.
Bilinmeyen.
Zarfı alıp salona gidiyorum. Peşimde bir sapık mı var diye düşünüyorum. Zarfı masaya koyuyorum.
İçinde bir mektup var, biliyorum. Fotoğrafı yavaşça elime alıyorum.
Ön yüzünü kendime çevirdiğimde birşey görüyorum.
Karanlık, sokak lambalarıyla aydınlatılmır sokak. Geniş yolun üzerinde duran bir sepet. Sepetin içinde bir kız çocuğu, önünde genç yaşlarda bir çift onlara gülümsüyor.