Öncelikle herşeyin gerçek annemim suçu olmadığını bilmenizi isterim.
Bana 8. ayın sonlarında hamile kaldığını öğrenen, kendi adını veren ve bir sepete koyup öylece sokağa atan bir anne.
İsmim Ay.
Hastaneden çıktığı gibi beni sokağa attı.
Oradan geçen genç yaşlarda olan bir çift, beni evlat edindi. Yeni evlenmişlerdi ve çocuklarının olamayacağını öğrendiler. Hastaneden mutsuz bir şekilde dönerken karşılarına sepete koyulan ben çıktım.
Bu bir şanstı.
Bu Tanrı’nın hediyesiydi.
Beni gördükleri anda anlamışlardı çocukları olacağımı.
Sevay ve Giray çifti çok sevinmişlerdi.
Bana doğru yaklaştılar ve gülümsediler.
O anda babam Giray birşey farketti, üzerimde bir not vardı.
İsmi Ay.
Babamla annem ismimi değiştirmedi, öyle kalmasını istediler.
Şimdi hukuk okuyorum, ikinci yılımdayım. Üniversitenin ilk günleri babam bana Naz Mahallesinde bu evi tuttu.
Annemle babam şuan Türkiye’de değil, babamla annem güzel bir iş sahibi olduğu için Kanada’ya gittiler.
Bu mahallede ikinci yılım ve açıkçası kimsenin birbirine güveni yok, sadece komşumuz olan Akgün çiftine güveniyorum.
Yaşlılar, tatlılar ve sadıklar.