Bölüm 21

2,5 AY SONRAHerşeyden herkesten kurtulmuştuk. Ne babam kalmıştı geriye ne de başka bir bela. İki katlı, bahçeli bir evimiz vardı. Kevser ve Arda nişanlanmıştı, Yağız ise hala saptı. Memlekete yaz gelmişti. Elimde ki bitki çayını masaya bırakıp, evin içine ilerledim. Yatak odasının kapısının önüne geldiğimde elim kapı kulpunda kaldı. Mert biriyle konuşuyordu."Kaç aydır oyalıyorum zaten, her gece aynı yatakta birlikte yatmak, kaç gece yakınlaşmak zorunda kaldığımı biliyor musun sen? Bu işi artık bitirmeliyiz!" Hiddetliydi. Neyin hiddetiydi bu? Elimi ağzıma götürüp, koşarak bahçeye çıktım."Güzelim."diye bir ses duydum. Mertt'ten geliyordu."Efendim"dedim duruşumu düzelterek."Neyin var?"dedi karnımda ki ellerimi işaret ederken."Yok birşeyim, hava değişimindendir.""Anladım."dedi sandalyelere ilerlerken. Yanına oturdum bende.Sandalyenin soğukluğu bile içimdeki ateşi söndürmeye yetmiyordu. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Az önce duyduklarım beynimde yankılanıyordu: “Her gece aynı yatakta birlikte yatmak, kaç gece yakınlaşmak zorunda kaldığımı biliyor musun sen?”Kime söylüyordu? Benimle mi dalga geçiyordu, yoksa başka biri mi vardı işin içinde?Mert eline çay bardağını aldı, sakin görünmeye çalışıyordu ama yüzündeki o kasılmış ifade gözümden kaçmadı. Yanına oturduğumda bana öyle bir bakış attı ki, sanki içimden geçenleri biliyordu.“Senin gözlerin çok yorgun.” dedi aniden.Elimi yüzüme götürdüm, toparlanmaya çalıştım. “Gece uyuyamadım ondan.” dedim, sesim titreyerek.O ise bardağından bir yudum aldı. “Bana bir şey saklıyorsun gibi geliyor.”Yutkundum. İçimde patlayan binlerce soruyu sormak istiyordum ama yapamadım. Korktum. Çünkü cevaplarını duymaktan daha çok korktuğum bir şey yoktu.“Saçmalama.” diyebildim sadece, boğazım düğümlenmişti.