Bölüm 3

Şero ve Puf’un ortaklığı, krallığın en entelektüel ama en başarısız büyücüsü olan Kadim Albus’un dükkana gelişiyle resmileşti. Albus, büyü kitaplarını tersten okuduğu için sürekli yanlış büyüleri aktif eden, asasıyla büyü yapmak yerine genelde sırtını kaşıyan bir ihtiyardı. Dükkana girdiğinde, yerdeki tereyağlı mısırları gördü ve bir tanesini ağzına attı. Yüzündeki kırışıklıklar, sanki hayata karşı bir nebze olsun yumuşamış gibi gevşedi."Bu," dedi Albus, sesine yapay bir bilgelik katarak. "Bu sadece bir atıştırmalık değil Şerafettin. Bu, sarayın o asık suratlı, vergi toplamaktan başka bir şey düşünmeyen aristokratlarını dize getirecek bir felsefi devrim." Albus’un haklı olduğu bir yer vardı: Saray, uzun zamandır bir neşe krizi içindeydi. Kral, televizyonun veya o dönemki karşılığı olan "Sihirli Aynanın" karşısında oturup sürekli uzak diyarlardaki savaşları izlemekten depresyona girmişti. Krallığın acilen, çiğnenirken ses çıkaran ve insanı düşünmekten alıkoyan asil bir saçmalığa ihtiyacı vardı.